Rośliną, która w warunkach agroklimatycznych Polski najdłużej przebywa na polu, jest rzepak ozimy. W tym czasie plantacje rzepaku narażone są na wiele zagrożeń ze strony chwastów, chorób i szkodników. Rzepak ozimy atakują różne gatunki szkodników, które mogą być przyczyną dużych strat w plonie.

Jesienią na początku wegetacji zagrożeniem dla upraw rzepaku ozimego są: pchełki ziemne, chowacz galasówek, pchełka rzepakowa, gnatarz rzepakowiec, mszyca kapuściana, miniarka kapuścianka i śmietka kapuściana, a w ostatnich latach także tantniś krzyżowiaczek i rolnice. Żerowanie tych szkodników powoduje, że rośliny są osłabione i nieprawidłowo wykształcone, a tym samym bardziej wrażliwe na niekorzystne warunki klimatyczne w okresie zimy i wczesnej wiosny.

Podczas długiej i ciepłej jesieni, gdy naloty agrofagów przedłużają się do końca października lub dłużej, istnieje potrzeba opryskiwania plantacji zalecanymi insektycydami (tabela 1.) po przekroczeniu progu ekonomicznej szkodliwości.

W celu prowadzenia monitoringu nalotu szkodników na plantacje rzepaku ozimego bezpośrednio po wschodach, należy wystawić żółte naczynia, które są wypróbowanym sposobem obserwowania pierwszych nalotów i aktywności owadów szkodliwych w rzepaku ozimym.

Metoda "żółtych naczyń" nie pozwala na określenie liczby owadów na roślinach, dostarcza natomiast informacji o nalocie szkodników na plantacje i aktualnym zagrożeniu przez poszczególne gatunki owadów. Niektóre szkodniki rzepaku ozimego mają określone progi szkodliwości. Próg szkodliwości jest to liczba szkodników występująca na plantacji, której przekroczenie powoduje konieczność przeprowadzenia zabiegu chemicznego zwalczania, uzasadnionego ekonomicznie. Korzyści wynikające z przeprowadzonego zabiegu zwalczania szkodników powinny być wyższe niż całkowity koszt ochrony.

W okresie jesiennej wegetacji zagrożeniem dla plantacji rzepaku ozimego są następujące szkodniki.

CHOWACZ GALASÓWEK

Chrząszcze barwy czarnej, niekiedy z odcieniem brunatnym, matowe, długości 2 do 3 mm. Głowa - jak u wszystkich chowaczy - zakończona długim ryjkiem, z kolankowato zgiętymi czułkami. Zaniepokojone chrząszcze - podobnie jak inne gatunki chowaczy - nieruchomieją, podginają kończyny pod spód ciała i spadają z roślin. Larwa żółtawa z brązową głową, łukowato zgięta, beznoga, długości do 5 mm.