Uprawa mieszanek zbożowo-strączkowych cieszy się coraz większym zainteresowaniem i w przyszłości powinna wzrastać ich konkurencyjność względem mieszanek samych zbóż. Udział w mieszance bogatych w białko nasion grochu lub łubinu zwiększa wartość paszową takiej mieszanki, co zmniejsza koszty chowu zwierząt.

Zalety mieszanek
Zasiewy mieszane plonują zazwyczaj wierniej od czystych siewów gatunków będących komponentami mieszanek. Przyczynia się do tego możliwość lepszego wykorzystania warunków siedliskowych, między innymi składników mineralnych i wody z zasobów glebowych oraz zmiennej przestrzennie zwięzłości gleby, dzięki różnicom w pokroju roślin i budowie systemów korzeniowych. Zboża lepiej penetrują korzeniami wierzchnią warstwę gleby, a rośliny strączkowe jej głębszą warstwę. Gatunki roślin charakteryzują się także niejednakowymi w czasie okresami krytycznego zapotrzebowania na wodę i składniki pokarmowe. Jeśli warunki glebowe i pogodowe w danym roku są mniej sprzyjające dla jednego gatunku (komponenta mieszanki), to są przeważnie lepsze dla drugiego gatunku, który odgrywa wówczas rolę  stabilizującą plon (poprzez większy przyrost masy roślinnej), a w następnym roku może być odwrotnie. Znaczenie ma też zjawisko allelopatii, czyli wzajemnego pozytywnego oddziaływania na siebie sąsiadujących w łanie roślin różnych gatunków.

Do zalet mieszanek zbożowo-strączkowych zalicza się małe wymagania odnośnie nakładów na chemiczne środki produkcji (nawozy, pestycydy), co podkreśla ich przydatność w rolnictwie zrównoważonym, a także w ekologicznym. Mieszanki te są mniej podatne na zachwaszczenie i porażenie łanu przez choroby i szkodniki.

Duża odporność mieszanek na choroby jest efektem biologicznych mechanizmów ograniczania chorób. Wynika to ze zmniejszenia ilości i rozrzedzenia tkanki gatunku wrażliwego na daną chorobę i z działania roślin gatunku odpornego, jako barier fizycznych dla rozprzestrzeniającego się materiału zakaźnego w łanie.