Kukurydza jest najważniejszą rośliną w rolnictwie światowym. Jej produkcja wynosi obecnie około 855 milionów ton, podczas gdy zajmującej drugie miejsce pszenicy około 745 milionów ton. W Unii Europejskiej kukurydza na ziarno jest uprawiana na powierzchni około 8,5 milionów hektarów, a przewidywane zbiory w 2012 roku wyniosą około 65 milionów ton ziarna. W krajach UE jest również uprawiana kukurydza na kiszonkę z całych roślin na powierzchni 5,6 milionów hektarów. W Polsce powierzchnia uprawy kukurydzy na ziarno w 2011 roku wyniosła 333 tysiące hektarów, a na kiszonkę ponad 400 tysięcy hektarów. Wysokie plony i dobre ceny ziarna kukurydzy w sezonie 2011/2012 mogą przyczynić się do dalszego wzrostu uprawy kukurydzy na ziarno w bieżącym sezonie. Znacząca cześć rzepaku i zbóż ozimych, które nie przezimowały, zostanie przesiana kukurydzą.

Relatywnie wysoka wydajność kukurydzy z hektara, łatwość mechanizacji uprawy i zbioru, wszechstronne użytkowanie to czynniki, które będą sprzyjać zwiększaniu powierzchni uprawy. Jednak wraz ze wzrostem powierzchni pojawiają się coraz to nowe zagrożenia, w szczególności zwiększa się nasilenie szkodników (omacnica prosowianka, zachodnia kukurydziana stonka korzeniowa, ploniarka zbożówka, mszyce, rolnice, drutowce, pędraki, śmietka kiełkówka) oraz chorób (fuzariozy kolb i łodyg, głownia guzowata, drobna plamistość liści kukurydzy). Innymi, bardzo groźnymi agrofagami w uprawie kukurydzy są chwasty jednoroczne dwuliścienne (komosa biała, szarłat szorstki, psianka czarna, rdest powojowy, rumian polny, rumianek pospolity, przytulia czepna i inne), wieloletnie dwuliścienne (ostrożeń polny, powój polny), oraz chwasty jednoliścienne jednoroczne (chwastnica jednostronna, włośnice, palusznik krwawy, owies głuchy) i jednoliścienne wieloletnie (perz właściwy). Poza czynnikami biotycznymi, w uprawie kukurydzy występują liczne stresy abiotyczne. Należą do nich: niskie temperatury w okresie kiełkowania i wschodów roślin, przymrozki wiosenne, susza glebowa, nadmierne opady powodujące zalewanie upraw, uszkodzenia herbicydowe, uszkodzenia roślin przy stosowaniu nawożenia pogłównego, błędy w nawożeniu - braki makro i mikroskładników w glebie lub ich upośledzone pobieranie, zbyt kwaśny odczyn gleby, uszkodzenia gradowe, wyleganie z powodu silnych wiatrów, zbyt wysokie temperatury w okresie kwitnienia. Wszystkie te czynniki mogą powodować znaczące straty w plonie ziarna lub kiszonki. Na kształtowanie plonów wywiera wpływ szereg czynników, przede wszystkim: uprawa przedsiewna, nawożenie, dobór odmian, siew, zwalczanie chwastów, dobór produktów do stosowania nawożenia dolistnego, zbiór, konserwacja i przechowywanie plonów.