Kukurydzę zbiera się najczęściej kombajnami specjalnymi lub odpowiednio adaptowanymi kombajnami zbożowymi. Te ostatnie można wykorzystać, gdy wilgotność ziarna nie przekracza 38 proc. Przy większej (40–42 proc.) pracować mogą tylko specjalistyczne kombajny kukurydziane, które mają wzdłużnie ułożone bębny młócące,  mniej uszkadzające ziarno. Nnajlepsze efekty dotyczące jakości zbioru i dalszej obróbki ziarna uzyskuje się wówczas, gdy jego wilgotność wynosi ok. 30 proc. Jest to możliwe przy uprawie wczesnych odmian kukurydzy, które jednak gorzej plonują, ale w ostatecznym rachunku okazuje się to bardziej opłacalne. Mniejszy plon przy niższej zawartości wody to tańsze suszenie.

Kombajny specjalne
W kombajnach specjalnych kolby oddzielone od łodyg za pomocą profilowanych wałków dostają się do zespołu łuszczącego, gdzie następuje oddzielenie ziarna. Zespół ten składa się najczęściej z klepiska zbudowanego z okrągłych stalowych prętów bębna typu zębowego (walec z nasadzonymi kołeczkami). Zapewnia on bardzo delikatne oddzielanie ziarna od rdzeni. Zastosowanie kombajnów specjalnych ma szereg ważnych zalet. Wspomniany zespół łuszczący umożliwia zbiór ziarna w trudnych warunkach atmosferycznych i przy znacznej wilgotności ziarna (40 proc. i więcej). Poza tym praca specjalistyczną maszyną zapewnia dużą wydajność i wysoką pewność techniczną. Są jednak i wady. Podstawową jest wysoki koszt zbioru (stosowane tylko do zbioru kukurydzy). Takie maszyny stosuje się przede wszystkim na dużych areałach uprawy kukurydzy.