Na konferencji naukowej "Burak Cukrowy, Cukier, Energia" zorganizowanej przez Wydział Rolnictwa i Biologii Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, oraz Wydział Biotechnologii i Nauk o Żywności Politechniki Łódzkiej, przedstawiony został ciekawy referat dotyczący wpływu czynników żywieniowych na potencjał plonotwórczy buraka cukrowego. Ze względu na interesujące wnioski, poprosiliśmy autorów o jego prezentację na łamach naszego miesięcznika.

Jak wynika z oceny COBORU, aktualnie uprawiane odmiany buraka cukrowego umożliwiają uzyskanie plonu korzeni na poziomie 80 t/ha, czyli na średniorocznym poziomie produkcji we Francji. Faktycznie uzyskiwane plony mieszczą się w zakresie 50-60 t/ha, co wskazuje na niepełne wykorzystanie ich potencjału plonotwórczego. Przyczyn tego zjawiska należy poszukiwać w stanie czynników podstawowych, głównie żywieniowych, warunkujących zarówno gospodarkę wodą, jak i azotem.

ZAPOTRZEBOWANIE PLANTACJI BURAKA NA WODĘ

Jest pochodną tempa wzrostu. W strefie klimatu umiarkowanego, przejściowego - a w takiej strefie leży Polska - zapotrzebowanie plantacji buraków na wodę w całym okresie wegetacji waha się w zakresie od 600 do 800 mm, będąc zmienne w poszczególnych miesiącach wzrostu. W pierwszym okresie, aż do końca czerwca, zaopatrzenie roślin na wodę nie stanowi czynnika krytycznego produkcji biomasy. Ujawnia się on dopiero w miesiącach letnich, w których to zwykle notuje się znaczący niedobór wody.

W praktyce o stanie zaopatrzenia buraka w wodę w znacznym stopniu decydują zasoby wody zgromadzonej w glebie w okresie zimowym. Wielkość tych zapasów jest pochodną potencjału gleby do retencji wody, której wielkość określa zarówno kategoria agronomiczna gleby, jak i zawartość próchnicy. Należy zakładać, że w przeciętnych warunkach pogodowych (tzw. lata normalne pod względem opadów) gleby lekkie, wytworzone z utworów gliniastych (glina obecna w podglebiu), a zwłaszcza gleby średnie efektywnie uzupełniają niedobory wody. W latach suchych, których częstotliwość jest dość duża, zasoby wody glebowej są niedostateczne, skutecznie hamując przyrost masy korzenia buraka.