Kukurydza należy do roślin uprawnych charakteryzujących się wysoką produkcją biomasy o dużej koncentracji składników pokarmowych. Dlatego do realizacji swojego potencjału plonotwórczego, tj. do uzyskania maksymalnego plonu ziarna w danych warunkach siedliskowych, potrzebuje pokrycia wysokiego zapotrzebowania na wszystkie niezbędne składniki pokarmowe (tab. 1).

Przy czym racjonalne nawożenie kukurydzy polega przede wszystkim na kontroli działania azotu, tj. głównego składnika plonotwórczego. Kontrola ta z jednej strony sprowadza się do ustalenia optymalnej dawki nawozowej azotu (musi być ona odpowiednio wysoka, tj. dostosowana do wysokości plonu, który zamierzamy uzyskać), a z drugiej do poprawy efektywności jego stosowania. Poprawa efektywności zastosowanego azotu polega głównie na regulacji odczynu gleby (w Polsce notuje się znaczący odsetek gleb kwaśnych i bardzo kwaśnych) i jej zasobności w przyswajalny fosfor i potas, a także na odpowiednim stosowaniu składników drugoplanowych (Mg, S) i mikroelementów (Zn, B).

Poza regulacją odczynu gleby, którą najlepiej przeprowadzić przed uprawą przedplonu lub bezpośrednio po jego zbiorze przed siewem kukurydzy, należy w pierwszej kolejności uregulować zasobność gleby w przyswajalny fosfor i potas, a także określić jej potrzeby nawozowe względem azotu i zastosować pierwszą dawkę tego składnika. W racjonalnym nawożeniu wskazane jest również, aby składniki drugoplanowe, tj. magnez i siarkę, zastosować przedsiewnie.

Regulacja zasobności gleby w przyswajalny fosfor i potas

Jak już wspomniano, kukurydza jest rośliną o bardzo wysokich wymaganiach pokarmowych. Szczególnie względem potasu, którego ilościowo powinna pobrać najwięcej ze wszystkich składników.

O ile fosfor jest szczególnie ważny w początkowych fazach wzrostu, kiedy to odpowiedzialny jest za rozwój systemu korzeniowego (dobre odżywienie fosforem umożliwia szybki rozwój początkowy roślin), a następnie w fazie kwitnienia, to potas jest ważny przez cały okres wegetacji.

Rola tego składnika polega przede wszystkim na kontroli gospodarki wodnej i azotowej rośliny, w wyniku czego rośliny lepiej gospodarują wodą (wzrost odporności na suszę), a także efektywniej pobierają i przetwarzają azot w plon ziarna.