Pszenżyto ozime cieszy się ogromną popularnością. Pod względem powierzchni uprawy - ok. 1,2 mln ha, plasuje się na 2. miejscu po pszenicy ozimej. Powodem systematycznie rosnącego jego udziału w strukturze zasiewów zbóż są zarówno kryteria środowiskowe, jak i wartość pokarmowa ziarna.

Wymagania glebowe pszenżyta są w stosunku do pszenicy mniejsze, dlatego na glebach kompleksu żytniego bardzo dobrego i dobrego plonuje ono wyżej. Jednocześnie ryzyko uprawy pszenicy na tych glebach jest znaczne. Wysokie plony można również uzyskać na glebach kompleksu żytniego słabego, pod warunkiem umiejętnego doboru odmiany i przestrzegania zaleceń agrotechnicznych. Pszenżyto wykazuje też mniejsze wymagania w stosunku do przedplonu niż pszenica. Jego wymagania pokarmowe odnośnie nawożenia fosforem i potasem u obu gatunków są podobne. Natomiast pszenica wymaga wyższego nawożenia azotem, albowiem przy tym samym poziomie plonowania pszenica pobiera więcej azotu od pszenżyta. Na wyprodukowanie tony ziarna pszenica pobiera 26 kg N, natomiast pszenżyto 22 kg N.

Dobra wartość pokarmowa ziarna pszenżyta wynika z dość wysokiej zawartości białka, które odznacza się korzystnym składem aminokwasowym i wysokim współczynnikiem strawności. W związku z tym wprowadzenie pszenżyta na część areału zajmowanego przez żyto zwiększa ilość uzyskanego z ha białka.

Dzięki dużemu potencjałowi plonowania oraz dobrej wartości pokarmowej, pszenżyto staje się coraz bardziej konkurencyjne dla innych gatunków zbóż. Zainteresowanie nim praktyki rolniczej sprawia, że firmy hodowlano-nasienne prowadzą intensywne prace nad uzyskaniem kolejnych odmian. Priorytetowymi kierunkami w hodowli są wyższa plenność oraz większa odporność na choroby grzybowe. W Krajowym Rejestrze (KR) figurują obecnie 42 odmiany, z czego 38 ma polski rodowód i wywodzą się z HR Strzelce lub HR Danko. Pozostałe 4 zgłoszone zostały przez 3 firmy zagraniczne. O intensywności hodowli (ale także o sukcesach) świadczy fakt, że na przestrzeni ostatnich 5 lat do KR wpisane zostały 23 odmiany. W tym roku pojawiły się w nim 4, a są to: Lombardo, Panteon, Trapero i Trefl.

Lombardo - odmiana dość niska, ale nieco wyższa od typowych krótkosłomych, plonująca znacznie powyżej wzorca, niezależnie od poziomu intensywności produkcji. Zimotrwałość powyżej średniej. Tolerancja na zakwaszenie gleby dość duża. Odporność na choroby liści i źdźbła duża do bardzo dużej, a na wyleganie powyżej średniej. Przeciętna odporność na porastanie ziarna w kłosach. Masa 1000 nasion wysoka. Zawartość białka mała. Liczba opadania średnia. Hodowca: Lantmännem SW Seed.