Pszenżyto to mieszaniec pszenicy i żyta. Z tego względu część odmian jest bardziej w typie pszennym, a część żytnim. Znajduje to swoje konsekwencje nie tylko w budowie roślin, lecz także w cechach fizjologicznych. Formy zbliżone do żyta odznaczają się zazwyczaj wyższą odpornością na niskie temperatury.

Wybierając odmianę do opóźnionego siewu, należy mieć to na uwadze. Połączenie nieodpowiedniej fazy rozwojowej (nie wiemy kiedy nadejdzie zima, ale gdy przyjdzie w listopadzie, właśnie tak będzie) z niską odpornością na mróz, to wyrok śmierci na założoną plantację. Siejąc pszenżyto w opóźnionym terminie (podobnie zresztą jak pozostałe zboża ozime), należy wybierać odmiany o sprawdzonej wysokiej zimotrwałości, pamiętając jednocześnie o podniesieniu normy wysiewu o 5 do 10 proc. Skala wzrostu zależy od tego jak bardzo odległy od optymalnego jest termin siewu. Im bardziej, tym więcej nasion trzeba posiać.

Powodem takiego postępowania są przewidywane wysokie straty w obsadzie roślin zimą, jak również mniejsza liczba źdźbeł kłosonośnych wytwarzanych przez pojedynczą roślinę. Wyższa norma wysiewu stwarza warunki do częściowego nadrabiania tych elementów dobrze prowadzonego łanu.

Przykładowe odmiany pszenżyta:

·        Transfer

·        Twingo

·        Palermo

·        Panteon

·        Borwo

·        Trapero

·        Tomko

·        Trismart

·        Aliko

·        Wiarus

 

Podobał się artykuł? Podziel się!