Bardzo duży wpływ na plonowanie pszenżyta ozimego ma intensywność technologii produkcji. Najwyżej plonuje ono przy wykorzystaniu intensywnej technologii, czyli wysokim zużyciu środków produkcji. Z plonem 1 t ziarna i odpowiednią ilością słomy przeciętnie pobiera: 24 kg azotu, 11 kg fosforu, 21 kg potasu, 5 kg wapnia, 4 kg magnezu, 9 kg siarki oraz 5 g boru, 8 g miedzi, 100 g manganu, 0,7 g molibdenu i70 g cynku.

ODMIANY KRÓTKOSŁOME

Do intensywnej uprawy pszenżyta ozimego szczególnie przydatne są odmiany krótkosłome. Najpełniej realizują one swój potencjał plonowania na glebach wyższych kompleksów żytnich. Z doświadczeń IUNG w Puławach wynika, że na kompleksie żytnim dobrym odmiany tradycyjne mogą plonować niżej od półkarłowych nawet o 20 proc. Natomiast na żytnim słabym lepiej czują się odmiany tradycyjne. W praktyce rolniczej różnica ta często nie jest aż tak widoczna, ponieważ maskuje ją oddziaływanie czynników środowiskowych i agrotechnicznych.

Technologia uprawy krótkosłomej formy pszenżyta ozimego różni się od stosowanej w odmianach tradycyjnych. Niższa jest gęstość siewu. Nie powinna być wyższa niż 250 kiełkujących nasion na m2, czyli o 50 mniej w stosunku do odmian tradycyjnych. Rzadsze łany są lepiej doświetlone. Rośliny wyrosłe w takich warunkach są odporniejsze na wyleganie oraz choroby. Dostatek światła pobudza je do intensywnego krzewienia, wpływając w ten sposób na większą liczbę kłosów na m2, ich produktywność, a w konsekwencji - na plon.

ZAPOTRZEBOWANIE NA AZOT

Decydując się na uprawę formy krótkosłomej, należy pamiętać o jej wyższych wymaganiach w odniesieniu do azotu. Na wytworzenie 5 t ziarna pszenżyto potrzebuje 110-120 kg azotu na ha. Na każdą następną tonę przewidywanego plonu trzeba dodatkowo zastosować 20-30 kg tego pierwiastka. Dawki nawożenia azotem powinny być pomniejszone o azot dostępny w glebie (20-30 kg/ha). W praktyce oznacza to konieczność podniesienia nawożenia azotowego powyżej 120 kg N/ha wówczas, gdy przewidywany plon będzie przekraczał 7 t ziarna z ha.

Konkretna wysokość dawki nawożenia azotowego uwarunkowana jest kilkoma czynnikami, jak: jakość gleby, warunki pogodowe, przyjęty poziom intensywności produkcji, oczekiwany plon. Do tego zestawu należy dołączyć wymagania odmianowe. Przykładem odmian o dużym zapotrzebowaniu na azot są np. Todan czy Sorento; natomiast o średnim: Presto, Tornado, Witon.