Zarówno w Polsce jak i w całej Europie obserwuje się wzrost udziału zbóż w strukturze zasiewów. Bardzo często uprawiane są one po sobie, czego konsekwencją jest spadek plonu ziarna. Jednocześnie uprawa zbóż kłosowych po sobie nasila występowanie chorób podsuszkowych, które dodatkowo ograniczają ilość uzyskiwanego z jednostki powierzchni ziarna. Ekonomicznie jest to najbardziej odczuwalne w pszenicy ozimej. Z badań naukowców wynika, że najniższy spadek plonu pszenicy ozimej występuje w przypadku uprawy tego gatunku po owsie, który jednocześnie wykazuje właściwości fitosanitarne, polegające na ograniczaniu występowania patogenów wywołujących zespół chorób podsuszkowych (choroby podstawy źdźbła). 

Właściwości fitosanitarne owsa wynikają głównie z obecności w korzeniach triterpenowej saponiny - awenacyny (A-1, A-2, B-1, B-2). Związek ten bezpośrednio odpowiada za odporność owsa na porażenie patogenami. W grupie tych związków w  największych ilościach występuje awenacyna A-1, która występuje wyłącznie w komórkach epidermy korzeni. Odznacza się ona najsilniejszym działaniem grzybotoksycznym ograniczając rozwój różnych gatunków grzybów. W sytuacji wystąpienia patogenów, system enzymatyczny roślin owsa, rozpoczyna w szybkim tempie hydrolizę bardziej złożonych, mało aktywnych związków do glikozydów o większej aktywności. W ich skład wchodzą dwie części: aglikon - sapogenina (sapogenol) i glikon – cukier.