Zalety Półkarłowych

wykres

Autor: Bogusława Jaśkiewicz

Opis: Plon pszenżyta

Odmiany półkarłowe pszenżyta są przede wszystkim krótsze od odmian tradycyjnych o mniej więcej 25 cm. Z wysokością roślin wiąże się podatność pszenżyta na wyleganie. Formy półkarłowe charakteryzują się dużą odpornością na wyleganie. Jest to związane z budową i grubością ściany źdźbła, a także jego elastycznością.

Odporność na wyleganie jest jednym z ważniejszych czynników ograniczających uzyskanie wysokich i stabilnych plonów pszenżyta. Pszenżyto jest najtańszą uprawą spośród intensywnych zbóż paszowych, ponieważ na koszty uprawy i jakość plonu korzystnie wpływa jego znaczna odporność na choroby i wyleganie.

Badania COBORU (2004–2006) potwierdziły wysoki potencjał plonotwórczy odmian półkarłowych pszenżyta. W warunkach przeciętnego poziomu agrotechniki spośród odmian półkarłowych wyższym poziomem plonowania odznaczała się odmiana Grenado i Baltiko. Natomiast przy wysokim poziomie agrotechniki odmiany: Zorro, Woltario, Magnat, Baltiko plonowały o 14–15 proc., a odmiany Gniewko i Greando o 11–12 proc. wyżej w porównaniu do plonowania odmian w warunkach przeciętnego poziomu agrotechniki.

Odmiana Grenado (6o), Fidelio(5,5o) i Woltario (5,0o) wykazały wyższą mrozoodporność od Zorro, Gniewko i Baltiko (w skali 9o). Najniższą mrozoodpornością odznaczała się odmiana Magnat. Odmiany: Zorro, Gniewko, Baltiko i Magnat nie zaleca się do uprawy w rejonach większego ryzyka wymarzania.

Odmiany półkarłowe charakteryzują się średnią tolerancją na stężenie jonów glinu, natomiast Magnat – mniejszą. Przyjmuje się, że formy krótkosłome nie powinny być uprawiane na najsłabszych glebach przeznaczonych pod pszenżyto, polecane są natomiast dla gospodarstw intensywnych, ponieważ dobrze wykorzystują wysokie nawożenie azotowe. Na słabszych glebach występują niekorzystne stosunki wodne najczęściej w okresach największego zapotrzebowania roślin na składniki pokarmowe.