W ochronie kukurydzy przez wiele lat dominowały herbicydy zawierające w składzie atrazynę, a po jej wycofaniu lukę tę w największym procencie wypełniają herbicydy z grupy pochodnych sulfonylomocznika z uwagi na łatwe dopasowanie ich do stanu zachwaszczenia widocznego po wschodach aż do późnych faz rozwojowych. Jednak skutki ocieplenia klimatu, jakimi są coraz częściej występujące bezśnieżne zimy, wiosenna anomalia - przymrozki oraz okresy suszy, często skłaniają rolników do podejmowania decyzji o wcześniejszym siewie w celu wykorzystania zapasów wody, po czym wymagana jest natychmiastowa ochrona przed zachwaszczeniem.

SUBSTANCJE CZYNNE WYKORZYSTYWANE PRZEDWSCHODOWO

Atrazyna oprócz niewątpliwie złego oddziaływania na środowisko (długie zaleganie w glebie, przenikanie do wód gruntowych oraz zagrożenie dla upraw następczych) dawała wiele korzyści w ochronie kukurydzy - zarówno brak fitotoksyczności dla rośliny uprawnej, nawet gdy substancja była aplikowana w wysokich dawkach i w różnych terminach (od zabiegów posiewnych po późne aplikacje powschodowe), jak i skuteczne oraz długotrwałe przeciwdziałanie przed zachwaszczeniem wtórnym.

Po wycofaniu atrazyny na liście środków dopuszczonych do użycia w grupie przedwschodowych pozostały herbicydy zawierające jako substancje czynne linuron, pendimetalinę, petoksamid, terbutyloazynę skutecznie zwalczające chwasty prosowate i dwuliścienne, w tym powszechnie występującą komosę białą oraz s- metolachlor do niszczenia głównie gatunków jednoliściennych (tab. 1). Herbicydy zawierające wymienione substancje aktywne stosowane na początku wegetacji nawet przy zbiegu niekorzystnych warunków pogodowych (susza i niskie temperatury) są na ogół bezpieczne i rzadko wpływają fitotoksycznie na wzrost i rozwój kukurydzy, a także nie stwarzają problemów do uprawy roślin następczych po ewentualnych przesiewach. Ryzykiem stosowania ich jest to, że przy zaistnieniu warunków pogodowych sprzyjających wschodom gatunków ciepłolubnych preparaty te nie przeciwdziałają pojawieniu się tych roślin w zachwaszczeniu wtórnym. Dominacja gatunków pojawiających się w tym okresie prowadzi do osłabienia rozwoju rośliny uprawnej, obniżenia plonowania, wzbogacania banku nasion, utrudnienia zbioru oraz zanieczyszczenia ziarna.