Najwięcej azotu posiada słoma rzepaczana oraz pochodząca od roślin strączkowych, znacznie mniej ta pochodząca od zbóż, przy czym żytnia jest w ten składnik najbardziej uboga. Słoma od roślin strączkowych oraz rzepaku również bogata jest w fosfor oraz potas. Wśród zbóż jęczmienna słoma akumuluje najwięcej wapnia oraz potasu.

Przed wprowadzeniem do gleby słoma powinna zostać dokładnie pocięta i rozrzucona równomiernie na polu. Odcinki pociętej słomy powinny być w przedziale 3-10 cm. Od staranności tego procesu zależy bowiem szybkość rozkładu słomy w glebie. Ponadto źle rozdrobniona i przyorana słoma utrudnia siewy, jak również wchody roślin.

Słoma stanowi doskonałą pożywkę dla mikroorganizmów glebowych, które bardzo chętnie korzystają ze składników w niej zawartych. Niemniej jednak ilość azotu w słomie jest niewystarczająca, w związku z tym bakterie korzystają z jego zapasów glebowych. Na skutek tego pobieranie azotu przez szybko namnażające się bakterie powoduje ograniczenie pobierania azotu glebowego przez rośliny. By nie dopuścić do takiej sytuacji zaleca się by na słomę zastosować nawozy azotowe w wysokości 6-12 kg na każdą tonę przyoranej słomy (średnio 8 kg/tonę).

By przyspieszyć rozkład słomy mogą być stosowane wszystkie nawozy azotowe z wyjątkiem tych o spowolnionym działaniu oraz płynne nawozy naturalne (np. gnojowica).  Dobre efekty uzyskuje się po rozprowadzeniu RSM (roztwór saletrzano - mocznikowy), gdyż umożliwia równomierne rozprowadzenie nawozu na słomie. Powszechnie stosuje się również mocznik.

Dodatek azotu powinno zastosować się również na podorywane ściernisko. Gdy jest suche lato najczęściej rolnicy stosują mocznik w formie oprysku, gdy jest przekropne można zdecydować się na rozsiewanie go na polu. Przy czym zastosowany metodą posypową mocznik będzie działał wolniej.

Podobał się artykuł? Podziel się!