Głównym kierunkiem wykorzystywania pszenicy jarej jest konsumpcja, ponieważ jest ona zbożem umożliwiającym produkcję ziarna o wysokich parametrach jakościowych. Niemniej, znaczna część jej zbiorów przeznaczana jest do produkcji pasz. Pszenica jest szczególnie chętnie wykorzystywana w żywieniu zwierząt monogastrycznych, co wiąże się z niską zawartością w ziarnie substancji wykazujących właściwości antyżywieniowe, jak np. rezorcynole.

Ziarno pszenżyta przeznaczane jest (jak na razie) w całości na paszę. Wykorzystuje się je bezpośrednio do żywienia wszystkich zwierząt gospodarskich w formie gniecionej lub w paszach - szczególnie dla trzody chlewnej i drobiu. Ziarno pszenżyta charakteryzuje wysoka wartość pokarmowa, ze względu na wysoką zawartość białka o korzystnym składzie aminokwasowym. W porównaniu do pszenicy, odznacza się wyższą zawartością aminokwasów egzogennych (szczególnie lizyny), które zwierzęta muszą otrzymać w paszy. W Krajowym Rejestrze nie mamy odmian chlebowych, niemniej badania w tym kierunku są prowadzone.

PORÓWNANIE WYMAGAŃ GLEBOWYCH

Pszenicę jarą uprawia się na najlepszych glebach o dużych zdolnościach magazynowania wody. Spośród uprawianych w Polsce zbóż ma ona największe wymagania glebowe, a to ze względu na krótki okres wegetacji oraz słabo rozwinięty system korzeniowy. Do wydania wysokiego plonu wymaga gleb o dobrze rozwiniętym kompleksie sorpcyjnym, gromadzących duże zapasy wody i składników pokarmowych. Największe i najbardziej stabilne plony uzyskuje się na glebach zaliczanych do kompleksów: pszennego bardzo dobrego, pszennego dobrego i pszennego górskiego.

Wymagania glebowe pszenżyta są mniejsze, dlatego na glebach kompleksu żytniego bardzo dobrego i żytniego dobrego plonuje ono lepiej. Jednocześnie ryzyko uprawy pszenicy na tych glebach jest znaczne. Wysoki poziom plonów pszenżyta można uzyskać również na glebach kompleksu żytniego słabego, jeżeli dobierze się odpowiednią odmianę i zastosuje prawidłową agrotechnikę.

Pomimo bardzo wysokich plonów na glebach pszennych bardzo dobrych i dobrych, jakie wydaje pszenżyto jare, nie powinno ono wypierać z nich uprawy pszenicy.

Pszenżyto jest mniej wrażliwe na jony glinu niż pszenica. Jedynie odmiana pszenżyta Dublet wykazuje wyższą reakcje na zakwaszenie gleby. Pozostałe odmiany pszenżyta charakteryzują się podobną przeciętną tolerancją na niskie pH gleby. Odmiany pszenicy jarej Katoda, Łagwa, Waluta odznaczają się niższą tolerancją na zakwaszenie gleby, natomiast wyższą Bombona, Bryza, Nawra i Żura.