Rośliny w międzyplonie ścierniskowym wysiewane są w połowie lata i użytkowane tego samego roku na paszę lub przyorywane na zielony nawóz. Mogą to być zasiewy jednogatunkowe lub mieszanki (2-4-gatunkowe), korzystanie z których ogranicza ryzyko nieudanej uprawy. Powodzenie jest bowiem silnie warunkowane przez pogodę. Komponentem w nich dominującym powinien być gatunek najbardziej nadający się do uprawy w lokalnych warunkach glebowych.

Roślinami strączkowymi, które są najczęściej wykorzystywane przy uprawie międzyplonu ścierniskowego, są: bobik, groch, łubin żółty i wąskolistny, seradela oraz wyka ozima. Ich niewątpliwą zaletą jest gromadzenie w glebie azotu dla rośliny następczej oraz fakt, że przy nawożeniu wymagają niewielkiej dawki tego składnika (25-30 kg N/ha), choć mogą się i bez niej obyć. Rośliny strączkowe żyją w symbiozie z bakteriami brodawkowymi i asymilują wolny azot z powietrza. Ilość dostarczanego przez nie azotu do gleby wynosi minimum 90 kg N/ha, a przy dobrym plonowaniu nawet więcej.

Do mieszanki dobierać należy gatunki charakteryzujące się zbliżoną długością okresu wegetacji, podobnymi wymaganiami glebowymi i dla ułatwionego wysiewu o nasionach z bliżonej wielkości.

KORZYŚCI Z MIĘDZYPLONÓW

Międzyplon ścierniskowy jest najczęściej wykorzystywany przez gospodarstwa nastawione wyłącznie na produkcję roślinną, w których gleby wymagają nawożenia organicznego, a specyfika produkcji sprawia, że obornika brakuje. Stanowią bowiem bogate źródło materii organicznej. Ich resztki po zbiorze dostarczają składników pokarmowych dla roślin następczych i są budulcem dla próchnicy. Szczególnie wykorzystanie roślin strączkowych w międzyplonach wpływa na zwiększenie zawartości próchnicy i poprawę żyzności gleb.

Ilość substancji organicznej wniesionej do gleby w postaci resztek pożniwnych zależy od gatunku rośliny, fazy rozwojowej, gęstości siewu i sposobu użytkowania. U roślin strączkowych waha się ona od 2 do 5 t suchej masy/ha, gdzie same korzenie stanowią od 0,5 do ponad 2,5 t/ha.