Zabieg zwany potocznie T2 ma ochronić górne liście przed porażeniem m.in. takimi chorobami, jak np.: rdza brunatna pszenicy czy mączniak prawdziwy. Choroby te można zwalczać na dwa sposoby. Tańszy polega na korzystaniu z fungicydów zawierających jedną substancję czynną. Droższy oparty jest na fungicydach wieloskładnikowych. Pierwszy polecany jest tym rolnikom, którzy często lustrują plantacje i dbają o zmianowanie fungicydów, a drugi przeznaczono dla tych gospodarstw, w których zaobserwowano obniżoną skuteczność preparatów jednoskładnikowych.

RDZAWE PLAMY

Rdza brunatna pszenicy to jedna z najgroźniejszych i najpowszechniej spotykanych chorób pszenicy. Występuje na pszenicy ozimej i jarej, pszenżycie ozimym i jarym, a także na jęczmieniu jarym.

Sprawcą jest grzyb Puccinia tricinia. Aktualnie na niechronionych plantacjach widoczne już są na liściach rdzawe, bezładnie rozrzucone skupienia zarodników

(uredinia). Ich dalszemu rozwojowi sprzyjają: temperatura powietrza 15-18°C, podwyższona wilgotność powietrza (pow. 80 proc.) oraz minimum 5 godzin nasłonecznienia dziennie. Czas inkubacji w temperaturze 15°C wynosi 10 dni. Zarodniki mogą kiełkować bez wody. W chłodne lata choroba może się pojawić dopiero po wykłoszeniu pszenicy. Jej wystąpieniu sprzyjają także: wysokie nawożenie azotem, deficyt potasu i płytka orka.

W okresie wegetacji grzyb wydaje kilka pokoleń urediniospor, które odgrywają najważniejszą rolę w rozprzestrzenianiu się choroby. Przy braku przeciwdziałania na przełomie maja i czerwca grzybnia rdzy brunatnej prawie całkowicie pokrywa liście, które żółkną i zamierają. Występowanie tej choroby powoduje obniżenie dorodności ziarna i ogólnej masy plonu. Straty przez nią wywołane szacuje się na 5-10 proc.

Zabiegi niechemiczne służące ograniczaniu jej występowania to:

dokładne przyorywanie resztek pożniwnych oraz niszczenie samosiewów;

unikanie zbyt gęstego siewu;

zwiększenie dawki nawożenia potasowego i fosforowego;

unikanie przenawożenia azotem;

uprawianie odmian o podwyższonej odporności;

unikanie siewu pszenicy jarej w pobliżu pszenicy ozimej;

wysiewanie pszenicy ozimej niezbyt wcześnie, a jarej wcześniej w stosunku do terminu optymalnego;