Jęczmień jary uprawiany jest w naszym kraju na obszarze ponad mln ha. Najbardziej zainteresowani są nim rolnicy z województw: kujawsko-pomorskiego, wielkopolskiego, świętokrzyskiego i opolskiego. W krajowej strukturze zasiewu zbóż zajmuje on (licząc łącznie z mieszankami zbożowymi) 14 proc. powierzchni. W ostatnich latach odnotowaliśmy znaczny wzrost zajmowanej przez niego powierzchni. Powodem były złe bądź bardzo złe wyniki przezimowania roślin ozimych - zbóż i rzepaku. Wymarznięte plantacje przesiewano na wiosnę formami jarymi, w tym w znacznej części właśnie jęczmieniem.

Uzyskiwany plon ziarna wciąż w wielu wypadkach odbiegał i odbiega od oczekiwanego. Co jest tego powodem? Składa się na to wiele czynników agrotechnicznych i siedliskowych. Ich wpływ badano w licznych doświadczeniach polowych. Ważnym czynnikiem agrotechnicznym jest gęstość siewu, która zależy od odmiany (jej zdolności do krzewienia się), jakości gleby (żyzności, zwięzłości, odczynu), przedplonu, poziomu nawożenia mineralnego (w szczególności azotowego), terminu siewu, zamierzonego poziomu ochrony roślin, stopnia zachwaszczenia pola i nasilenia chorób w danym rejonie.

Odmiany jęczmienia jarego różnią się wymaganiami pod względem normy wysiewu, co jest spowodowane niejednakową tolerancją na wzajemne zacienianie się roślin, zdolność do krzewienia i odporność na wyleganie roślin. Gęściej należy wysiewać odmiany słabiej krzewiące się, o mniejszych wymaganiach świetlnych i odporniejsze na wyleganie i choroby.

Generalnie w słabszych warunkach glebowych jęczmień jary należy siać gęściej niż na glebach lepszych, co jest spowodowane gorszym rozkrzewieniem roślin rosnących na glebach o mniejszej zasobności w składniki pokarmowe i wodę. Im mniejszy system korzeniowy, tym słabsze krzewienie się roślin skutkujące niedostateczną liczbą kłosów w łanie i dlatego skuteczniejsze stają się zwiększone ilości wysiewu. Przy uprawie jęczmienia w stanowisku po zbożach, które zalicza się do gorszych przedplonów, racjonalne jest zwiększenie ilości wysiewu. Zboża konkurują z chwastami o światło i składniki pokarmowe i wodę, dlatego na polach silnie zachwaszczonych zaleca się stosowanie większej gęstości siewu, aby umożliwić przewagę zboża nad chwastami w łanie w celu ograniczenia rozwoju chwastów przez zmniejszenie ich przestrzeni życiowej. Gęściej należy wysiewać odmiany słabiej krzewiące się, o mniejszych wymaganiach świetlnych, oraz odporniejsze na wyleganie i choroby. Zarówno przy opóźnieniu terminu siewu, jak i nawożeniu niskimi dawkami azotu obserwuje się słabe rozkrzewienie i niedostateczną liczbę kłosów w łanie, co można zrekompensować w pewnym stopniu większą gęstością siewu. W rejonach o nasilonym występowaniu chorób zbóż zaleca się zmniejszenie normy wysiewu, gdyż nadmierne zwarcie łanu pogarsza jego przewiewności i sprzyja wyleganiu.