Spośród wielu czynników agrotechnicznych największy wpływ na plonowanie zbóż ma termin siewu. Zagadnienie to przedstawimy na przykładzie pszenicy ozimej, która w strukturze zasiewów zajmuje ponad 18 proc.

Plon i jakość ziarna uzależnione są od wielu czynników. Można je podzielić na dwie grupy: nienakładowe i nakładowe. Do tej pierwszej zaliczany jest termin siewu oraz dobór odmiany. W drugiej znajdują się: nawożenie, ochrona chemiczna i uprawa gleby. Jednym z istotnych nienakładowych czynników jest termin siewu. Determinuje on, w jakich warunkach termicznych, świetlnych i wilgotnościowych przebiegają fazy wzrostu i rozwoju roślin w okresie wegetacji. Dobrze wykształcone, silnie rozkrzewione i ukorzenione rośliny dzięki odpowiedniemu terminowi siewu lepiej wykorzystują podstawowy czynnik plonotwórczy, jakim jest nawożenie stosowane w kolejnych fazach roślin. Ponadto takie rośliny są mniej narażone na warunki stresowe, które mogą wystąpić w późniejszych fazach rozwojowych.

Pszenica należy do roślin dnia długiego, czyli do rozwoju generatywnego potrzebuje pewnej liczby dni o naświetleniu powyżej 14 godzin. W przypadku krótszego naświetlenia zakwitanie jest opóźnione lub utrudnione, co zdecydowanie opóźnia dojrzewanie. Przedłużenie okresu światła u roślin dnia długiego zdecydowanie przyspiesza kwitnienie.

W rozwoju pszenicy zwyczajnej istotną rolę odgrywa wrażliwość na fotoperiodyzm (czyli na długość dnia). W warunkach tropikalnych u pszenicy jarej długoś okresu wegetacyjnego wynosi ok. 10 tygodni, natomiast u fotoperiodycznie wrażliwej pszenicy ozimej w chłodnym klimacie europejskim wegetacja rozszerzona jest prawie do całego roku.