Kukurydza z racji swojej popularności uprawy jest obecna niemal w każdym zakątku kraju. Jej plantacje stały się miejscem do rozwoju wielu organizmów, zarówno pożytecznych, neutralnych gospodarczo, jak i szkodliwych, które są naturalnymi konkurentami człowieka o plon. Wśród gatunków szkodliwych zdecydowanie dominują przedstawiciele gromady owadów.

W ostatnich kilku latach coraz częściej w okresie wiosny i na początku lata plantatorzy obserwują na roślinach kukurydzy (zarówno tzw. kukurydzy pastewnej, jak i cukrowej) obecność skrzypionek, niekiedy w dość dużym, ale nie masowym nasileniu. Dla wielu osób jest zaskoczeniem, że te charakterystyczne dla zbóż jarych i ozimych szkodniki mogą także żerować na kukurydzy. Warto w tym miejscu jednak wspomnieć, że pojaw skrzypionek na tej roślinie nie jest nowością, bowiem owady te zostały zaobserwowane na kukurydzy już niemal 70 lat temu w okolicach Wrocławia. W ostatnich jednak kilku latach daje się zaobserwować ich coraz częstsze pojawy. Są one z reguły najliczniejsze w pasach brzeżnych uprawy, zwłaszcza na tych polach kukurydzy, które znajdują się w niedalekim sąsiedztwie zbóż ozimych i jarych, z których owady migrują.

Skrzypionki są tak charakterystycznymi owadami, że bardzo trudno je pomylić z innymi szkodnikami występującymi na kukurydzy. Na roślinach spotyka się dwa gatunki: skrzypionkę zbożową oraz mniej licznie występującą skrzypionkę błękitek.

Chrząszcz skrzypionki zbożowej osiąga nawet 5 mm długości. Jest zielonkawy lub niebieskawy z metalicznym połyskiem. Przedplecze i nogi ma pomarańczowe, a czułki czarne. Z kolei chrząszcz skrzypionki błękitek dorasta do 4 mm długości. Ma barwę ciemnoniebieską z metalicznym połyskiem. U obu gatunków występują rzędy kropek na pokrywach skrzydeł, przy czym u skrzypionki błękitek są one lepiej widoczne.

U obu gatunków jaja są beczułkowate, długości około 1 mm, barwy pomarańczowej, natomiast larwa przypominająca wyglądem ślimaka dorasta do 5 mm długości. Ma łukowato wygięte ciało z trzema parami nóg tułowiowych. Głowa jest czarna, a ciało barwy żółtobrunatnej, pokryte śluzowatą powłoką składającą się z odchodów. Poczwarka jest barwy białej, umieszczona w kokonie - w przypadku skrzypionki zbożowej poczwarki znajdują się w glebie, natomiast u skrzypionki błękitek można je zaobserwować przytwierdzone do liści.

Skrzypionki rozwijają w ciągu roku jedno pokolenie. Od kilku lat przechodzą już pełen rozwój na kukurydzy. Zimują osobniki dorosłe ukryte w glebie oraz w zaroślach śródpolnych. Wiosną, po przebudzeniu prowadzą żer uzupełniający, po czym od połowy maja do połowy czerwca samice składają jaja na górnej stronie blaszek liściowych. Po około 10-14 dniach (w zależności od temperatury) z jaj wylęgają się larwy, które żerują na liściach. Dojrzałe larwy od końca czerwca przepoczwarczają się. Stadium poczwarki trwa około 12 dni, po czym wylatują chrząszcze nowego pokolenia, które żerują jeszcze przez pewien okres na zielonych częściach roślin, po czym schodzą na zimowanie.