Na mocy Dyrektywy Wykonawczej Komisji Europejskiej nr 2014/19/UE stonkę kukurydzianą skreślono z listy organizmów kwarantannowych w Unii Europejskiej (UE), co znalazło odzwierciedlenie w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 kwietnia 2014 r., uchylającego rozporządzenie w sprawie zwalczania i zapobiegania rozprzestrzenianiu się zachodniej kukurydzianej stonki korzeniowej (Dz. U. z 2014 r., poz. 707).

W związku jednak z potrzebą spowolnienia ekspansji gatunku, a w szczególności niedopuszczenia do powstania poważnych strat w plonach kukurydzy (które w USA szacowane są na miliard dolarów rocznie), KE wydała zalecenia nr 2014/63/UE z dnia 6 lutego 2014 r. w sprawie środków na rzecz jego zwalczania na obszarach Unii, na których potwierdzono jego obecność (Dz. Urz. UE. L 38 z 07.02.2014, str. 36).

Są to dobrowolne w stosowaniu przez plantatorów kukurydzy wytyczne. Na ich podstawie oraz na podstawie dotychczasowych wyników badań naukowych prowadzonych w Polsce, Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi (MRiRW) zleciło opracowanie Instytutowi Ochrony Roślin (IOR) strategii ochrony kukurydzy przed tym gatunkiem po zniesieniu kwarantanny.

Ogólnie strategię walki ze szkodnikiem w nowych uwarunkowaniach prawnych można zaprezentować w wersji graficznej - rys. 1. W zależności od tego, czy kukurydza jest uprawiana w płodozmianie, czy w monokulturze wyszczególniono najważniejsze sposoby oddziaływania na szkodnika w obu tych systemach uprawy, jednocześnie zaprezentowano ogólne sposoby walki ze szkodnikiem niezależnie od zastosowanych uproszczeń agrotechnicznych.

PŁODOZMIAN NAJSKUTECZNIEJSZYM SPOSOBEM WALKI

Stonka kukurydziana jest szkodnikiem, który zagraża przede wszystkim plantacjom prowadzonym w monokulturze, zwłaszcza wieloletniej. Umożliwiają jej bowiem masowe namnażanie się. Z jaj znajdujących się w glebie (stadium zimujące) na skutek wysiewu kukurydzy dochodzi do wylęgu larw. Aby do niego doszło, kukurydza musi być uprawiana co najmniej dwa lata pod rząd na tym samym polu. Larwy to najgroźniejsze stadium rozwojowe szkodnika, a zarazem najtrudniejsze do zwalczania, gdyż cały ich rozwój odbywa się w glebie na różnych głębokościach. Pojawiają się już od maja i wylęgają stopniowo nawet do sierpnia, przy czym ich największa liczebność w glebie przypada od połowy czerwca do połowy lipca.