Terminem czynnik stresowy lub stres określa się te czynniki środowiska, których działanie może doprowadzić do odwracalnych lub nieodwracalnych zaburzeń w funkcjonowaniu rośliny.

Susza jest jednym z czynników środowiska oddziałujących na roślinę w jej cyklu życiowym, który może doprowadzić do poważnych uszkodzeń, a nawet śmierci rośliny. Terminem susza określamy zarówno suszę atmosferyczną, tzn. niski potencjał wodny powietrza, jak i suszę glebową (niski potencjał wodny gleby) oraz suszę fizjologiczną (zasolenie powodujące obniżenie potencjału wodnego). Każdy z wymienionych rodzajów suszy może spowodować zachwianie równowagi w gospodarce wodnej rośliny i doprowadzić do powstania deficytu wodnego w tkankach. Odporność roślin na suszę jest ich cechą genetyczną, ale zależy również od stadium rozwojowego rośliny i od warunków środowiska.

Okresowe występowanie susz jest w ostatnich latach jedną z charakterystycznych cech klimatu Polski. Susza występuje najczęściej w okresie wiosenno-letnim, a więc wtedy, gdy roślina potrzebuje najwięcej wody. W zasadzie zboża ozime narażone są na suszę, która obejmuje późniejsze stadia ich wzrostu i rozwoju, najczęściej są to okresy od fazy strzelania w źdźbło. Zazwyczaj susza nie trwa przez cały okres wzrostu, dlatego w niniejszym artykule zostaną zaprezentowane wyniki badań dotyczące wpływu suszy występującej w okresie od fazy strzelania w źdźbło do kłoszenia, od fazy kłoszenia do dojrzałości mlecznej i od fazy dojrzałości mlecznej do dojrzałości pełnej. Zboża jare natomiast narażone są na suszę, która obejmuje już wczesne stadia wzrostu i rozwoju.
W 2006 r. okres niedoboru wody obejmował praktycznie cały okres wegetacji, jednak największe nasilenie suszy wystąpiło w czerwcu i lipcu, w okresie nalewania i dojrzewania ziarna. Susza ta wpłynęła na bardzo dużą obniżkę plonu ziarna, szczególnie zbóż jarych. W zależności od regionu kraju wynosiła ona od kilkunastu do nawet 50 procent.