W ostatniej dekadzie ponaddwukrotnie wzrosła liczba zarejestrowanych odmian ziemniaków. O ile w roku 1996 w rejestrze krajowym było 57 odmian, to na koniec roku 2006 – 129. W niedługim czasie zostaną wpisane nowe, stanowiące efekty prac hodowców w ostatnich latach.

Ponadto mogą być w Polsce uprawiane także zagraniczne odmiany ziemniaków ze Wspólnotowego Katalogu Odmian Roślin Rolniczych (CCA) pod warunkiem sprawdzenia w Polsce ich odporności na raka. Katalog ten stanowią odmiany wpisane do odpowiednich rejestrów w poszczególnych krajach członkowskich UE. Poszerzenie doboru odmian ma na celu coraz lepsze zaspakajanie zróżnicowanych wymagań rynku oraz rolników.

Różnorodność odmian
Większa niż u innych roślin uprawnych liczba odmian ziemniaków jest  związana z dużą liczebnością oraz znacznym zróżnicowaniem cech roślin i bulw decydujących o wartości gospodarczej, w tym z: 
- przydatnością bulw do różnych kierunków użytkowania,
- zróżnicowaną wczesnością gromadzenia plonu,
- występowaniem cech, które jednoznacznie różnicują preferencje użytkownika (np. odmiana o miąższu białym może powtórzyć inne cechy odmiany o miąższu żółtym ale jest przecież inną odmianą),
- dużą liczbą organizmów szkodliwych, którymi zagrożenie jest eliminowane poprzez hodowlę odpornościową.

Z tego względu w toku prac nad nowymi odmianami określane są priorytety dla poszczególnych kierunków hodowli. Określają one, które z oczekiwanych przez odbiorców i producentów ziemniaków cech mają dominujące znaczenie dla kreowania odmian. Dla hodowców mających na celu uzyskanie odmiany jadalnej, podstawowym dążeniem jest jak najpełniejsze zaspokojenie zróżnicowanych wymagań konsumentów odnośnie walorów kulinarnych i morfologicznych bulw. Przedmiotem ich zabiegów jest wówczas doskonalenie bądź stabilizowanie takich cech, jak: skład chemiczny, barwa, jednorodność, konsystencja, smakowitość, ciemnienie miąższu, a także wygląd i barwa skórki, zarys kształtu bulw itp. W selekcjonowaniu odmian przeznaczonych do przetwórstwa spożywczego istotne są te parametry, od których zależy technologiczna wartość plonu i ilość uzyskanego produktu finalnego, zaś dla skrobiowych największe znaczenie ma wydajność skrobi. Rolnik jest natomiast zainteresowany tym, by zaakceptowana przez nabywców odmiana (zyskująca tym samym oczekiwaną wartość rynkową) dawała wysoki plon i była możliwie łatwa w uprawie. Cechami ważnymi dla niego są więc: długość okresu wegetacji, plenność, wymagania glebowe i wodne, odporność roślin na mątwika, porażenie wirusami, zarazą ziemniaka, czarną nóżką i innymi chorobami, odporność bulw na porażenie chorobami oraz na uszkodzenia mechaniczne, przechowywalność, efektywność wykorzystywania czynników agrotechnicznych itp.