Dopuszczalne zawartości nowych mikotoksyn dla ziarna kukurydzy wprowadza rozporządzenie Komisji (WE) nr 1881 z 19 grudnia 2006 r. ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych (Dz.U. UE L 364 z 20 grudnia 2006 r., s. 5). Rozporządzenie podtrzymuje także dopuszczalne zawartości aflatoksyn i ochratoksyny A w ziarnie kukurydzy. Oznacza to dalsze zwiększenie wymogów jakościowych wobec rolników uprawiających kukurydzę.

Mikotoksyny to szkodliwe dla zdrowia ludzi i zwierząt produkty przemiany materii wydzielane przez grzyby. Zgodnie z dotychczasowymi badaniami mikotoksyny najczęściej tworzone są w roślinach kukurydzy, przede wszystkim w kolbach. Stąd najwięcej kłopotów jest z tymi związkami w krajach uprawiających na znacznych areałach kukurydzę na ziarno lub CCM.
Spożycie paszy zanieczyszczonych mikotoksynami powoduje mikotoksykozy, czyli choroby o objawach specyficznych dla danego związku, np. zaburzenia płodności u świń przez zearalenon. Poza tym, niezależnie od rodzaju mikotoksyn, ich spożycie objawia się zmniejszeniem wykorzystania paszy i ogólnym pogorszeniem zdrowotności zwierząt.


Aflatoksyny są substancjami rakotwórczymi. Do tej grupy należą cztery bardzo toksyczne mikotoksyny B1, B2, G1 i G2, które są wywarzane przez grzyby z rodzaju Aspergillus, a przede wszystkim Aspergillus flavus. Najbardziej toksyczna z tej grupy związków jest aflatoksyna B1. W naszym klimacie aflatoksyny nie są problemem, ale mogą występować w ziarnie kukurydzy importowanej ze strefy subtropikalnej. Związki te wytwarzane są bowiem w wysokiej temperaturze. Mogą jednak powstawać także u nas, na przykład przy niewłaściwym składowaniu ziarna. 


Deoksyniwalenol (DON) jest mikotoksyną wydzielaną przez grzyby z rodzaju Fusarium gramineaum i Fusarium culmurum. Jest wydzielana przez grzyby jeszcze podczas pozostawania roślin na polu. Porażone ziarniaki kukurydzy zawierają średnio dziesięciokrotnie większą zawartość tej mikotoksyny niż ziarniaki pszenicy.
Fumonizyny to związki wytwarzane głównie przez grzyby z rodzaju Fusarium moniliforme i Fusarium proliferatum. Zostały opisane dopiero w latach 80. ubiegłego wieku. Występują przynajmniej trzy naturalne fumonizyny: B1, B2 i B3. Najobficiej występuje fumonizyna B1 (70 proc. całkowitej ilości), a kolejno B2 i B3.