Kukurydzę najlepiej uprawiać po roślinach okopowych, strączkowych i rzepaku. Najczęściej jednak uprawia się ją po zbożach w drugim lub trzecim roku po oborniku. Im później kukurydza przychodzi po zastosowaniu obornika, tym gorzej. Może także być uprawiana w monokulturze, jednak nie dłużej niż przez cztery lata ze względu na nagromadzenie chorób (przede wszystkim głowni guzowatej), szkodników oraz wzrost jednostronnego zachwaszczenia (głównie chwastami prosowatymi).

Nawożenie
Nawozy fosforowo-potasowe wysiewa się jesienią przed orką przedzimową. Jednak na glebach lżejszych nawozy potasowe lepiej jest wysiać wiosną, przed doprawieniem roli pod siew. Z nawozów fosforowych najlepsze są superfosfaty, a z potasowych – sole potasowe, siarczan potasu i kainit.

Na glebach cięższych najlepsze jest zastosowanie pełnej dawki azotu w formie mocznika przed siewem kukurydzy. Mniej polecana jest saletra amonowa. Na glebach zasadowych można zastosować siarczan amonu. Na glebach lżejszych połowę całkowitej dawki azotu można wnieść przedsiewnie, a resztę pogłównie – od wschodów do osiągnięcia przez kukurydzę wysokości 20–30 cm. Do nawożenia pogłównego stosuje się nawozy saletrzane i saletrzano-amonowe. Można także używać mocznika, ale krótko po wschodach, gdy można go wymieszać z glebą podczas bronowania. Podczas chłodnej wiosny dobre efekty daje nawożenie rzędowe fosforanem amonu podczas siewu.

Odmiany
Pomocą w wyborze najlepszej dla danego regionu odmiany są wyniki Porejestrowego Doświadczalnictwa Odmianowego. W latach chłodnych odmiany późniejsze mogą nie dojrzewać. Wybór wcześniejszego mieszańca zmniejsza ryzyko uprawy i pozwala uzyskać większy udział kolb w plonie. Dobierając odmianę, trzeba zwracać uwagę także na zawartość suchej masy w całych roślinach i plon suchej masy całych roślin.