Plon ziarna w dużej mierze uzależniony jest od technologii uprawy. Niemniej jednak czynnik genetyczny oraz układ warunków termiczno-wilgotnościowych w czasie wegetacji roślin odgrywa dużą rolę. Postęp biologiczny sprawił, że odmiany mieszańcowe w porównaniu z populacyjnymi charakteryzują się większą stabilnością plonowania i plennością wyższą nawet o 15 proc. Ponadto wykazują dobrą odporność na choroby i wyleganie, dużą zdolność adaptacyjną, tolerancję na jakość gleb oraz stresy środowiskowe. Czy we wszystkim są jednak takie dobre?

Oprócz wielkości plonowania w pszenicy konsumpcyjnej duże znaczenie odgrywają cechy jakościowe ziarna, w tym najważniejsza zawartość białka, która jest decydującym kryterium dla przemysłu spożywczego.

Zespół naukowców z Uniwersytetu Rzeszowskiego w składzie dr Jan Buczek i prof. Dorota Bobrecka-Jamro przeprowadził doświadczenie w latach 2012-2014 nad reakcją pszenicy populacyjnej i mieszańcowej na zróżnicowaną ilość wysiewu. Celem badań było określenie wpływu ilości wysiewu na plonowanie, wartości elementów składowych plonu oraz zawartości białka w ziarnie odmian populacyjnych i mieszańcowych pszenicy ozimej. Cztery odmiany: dwie mieszańcowe, Hybred i Hymack (Saaten - Union Poland), oraz dwie populacyjne - Batuta oraz Bogatka (HR Danko).

Gęstość siewu pszenicy mieszańcowej wyniosła: 120, 220, 320 kiełkujących ziaren na m2, a pszenicy populacyjnej: 300, 400 i 500. Doświadczenie założono na glebie brunatnej właściwej, wytworzonej z lessu, kompleksu pszennego dobrego klasy IIIa, o średniej do wysokiej zasobności w fosfor i potas oraz odczynie obojętnym do lekko kwaśnego.

Przed siewem ziarno zostało zaprawione preparatem Baytan Universal 094 FS (triadimenol + imazalil + fuberidazol). Siew przeprowadzono w trzeciej dekadzie września. Wiosną po ruszeniu wegetacji w fazie trzeciego kolanka rośliny zostały zasilone azotem w dawce 40 kg N/ha. Drugą dawkę 20 kg N/ha zastosowano w fazie kłoszenia. Rośliny dokarmiono nalistnie, podając Ekolist Standard w dawce 3 l/ha. Wiosną do walki z zachwaszczeniem stosowano herbicydy Puma Uniwersal 069 EW (fenoksaprop-P-etylu) i Sekator 125 OD (amidosulfuron + jodosulfuron metylosodowy) - w dawce 1,2 + 0,15 l/ha. Do ochrony roślin przed grzybami patogenicznymi wykorzystano Juwell TT 483 SE (epoksykonazol + fenpropimorf + krezoksym metylowy) - 1,2 l/ha i Swing Top 183 SE (dimoksystrobina + epoksykonazol) - 1,2 l/ha, a przed szkodnikami Bi 58 Nowy EC 400 (dimetoat) - 0,5 l/ha i Karate Zeon 050 CS (lambda-cyhalotryna) - 0,1 l/ha. Źdźbła skracano retardantem Moddus 250 EC (trineksapak etylu) - 0,4 l/ha.