Wigor roślin to bardzo złożona cecha odmianowa, uwarunkowana genetycznie i fizjologicznie. W przypadku rzepaku ozimego w opisach odmian tworzonych przez firmy hodowlano-nasienne lub dystrybucyjne bardzo często spotykamy się z jego oceną. Wigor jesienny najczęściej określany jest jako: silny, mocny, wysoki, średni, umiarkowany albo nieco słabszy. Decyduje on głównie o tempie rozwoju jesiennego, począwszy od wschodów. Tempo to ma duże przełożenie na czas, jakiego roślina potrzebuje, by odpowiednio przygotować się do spoczynku zimowego. Z kolei wigor wiosenny zazwyczaj opisywany jest jako dobry, średni lub spowolniony. Wpływa on przede wszystkim na termin wznowienia wegetacji przez rośliny i tempo regeneracji uszkodzeń pozimowych. Silniejszym wigorem odznaczają się odmiany mieszańcowe. Odmiany populacyjne z reguły cechuje słabszy wigor, zarówno jesienny, jak i wiosenny.

Należy tu jednak zaznaczyć, że w ramach Porejestrowych Doświadczeń Odmianowych (PDO) COBORU nie porównuje badanych odmian rzepaku pod kątem ich wigoru. Oceny te przez firmy są wyrażane słownie i raczej umownie, nie mają odpowiedników liczbowych. Ciężko j e zatem ze sobą porównać.

NA OPÓŹNIONY SIEW TYLKO ODMIANY O SILNYM WIGORZE

Tolerancja danej odmiany na opóźniony siew jest ściśle uzależniona od szybkości rozwoju roślin jesienią. Generalnie odmiany, które odznaczają się dobrym początkowym wigorem, polecane są przy opóźnionych siewach lub w regionach o krótszym okresie wegetacji (regiony północne). Odmiany takie tuż po wschodach tworzą silne rośliny, które lepiej radzą sobie z trudniejszymi warunkami kiełkowania i początkowego wzrostu. W związku z tym sięgać po nie należy także w przypadku siewu na glebach ciężkich i zlewnych z tendencją do zaskorupiania. Odmiany takie są także przydatne do stosowania w uproszczonych systemach uprawy gleby oraz w systemach bezorkowych.

Odmiany o mocnym wigorze szybciej nadrabiają zaległości i niewielkie opóźnienie terminu siewu zazwyczaj nie ma dużego wpływu na ich rozwój. Odmianom takim w przeciętnych warunkach jesiennej wegetacji udaje się bez problemu osiągnąć odpowiednią fazę przygotowującą rośliny do zimowania (8-12 liści właściwych, nisko osadzona szyjka korzeniowa o średnicy ok. 1 cm, pąk wierzchołkowy wyniesiony nie wyżej niż 3 cm ponad powierzchnię gleby).