Kukurydza jest gatunkiem efektywnie wykorzystującym wodę. Na kg suchej masy (s. m.), roślina zużywa tylko 256 l wody. Inne gatunki są pod tym względem bardziej rozrzutne. Dla przykładu pszenica jara potrzebuje aż 432 wody na wytworzenie kg s. m. Jednak bardzo wysoka produktywność kukurydzy sprawia, że z jednostki powierzchni uprawa tego gatunku zużywa ogromne ilości wody, sięgające 16 mln l/ha (pojedyncza roślina zużywa w sezonie 200 l). 

W wielu regionach Polski i świata wysoki potencjał plonowania kukurydzy coraz częściej jest ograniczany przez powtarzające się okresy suszy. W kraju dotyczy to zwłaszcza Wielkopolski i Lubuskiego. Najgroźniejszy dla kukurydzy jest stres suszy w okresie 2 tygodni przed kwitnieniem roślin do 4 tygodni po kwitnieniu, gdy potrzeby roślin w tym względzie są największe.

Retencja (magazynowanie, zatrzymywanie) wody w glebie zależy od zawartości w niej materii organicznej oraz frakcji ilastych, tworzących koloidy glebowe.

Oczywisty jest więc fakt, że rośliny uprawiane na lepszych stanowiskach w stresie suszy dłużej zachowają turgor niż te uprawiane na glebach lekkich. Niestety w regionach najbardziej narażonych na suszę przeważają niestety gleby lekkie.

W Wielkopolsce gleby klasy IV i niższej zajmują 78 proc. gruntów rolnych, natomiast w Lubuskim takich gleb jest ponad 83 proc. Zatem producenci kukurydzy na tych obszarach mają szczególnie trudne warunki uprawy.

Badania przeprowadzone na Uniwersytecie Przyrodniczym w Poznaniu nad reakcją odmian kukurydzy o różnej wczesności: PR39D60 (FAO 210), PR39T45 (FAO 240), PR38N86 (FAO 280), PR38A24 (FAO 330) pokazały, że zastosowanie obniżonej gęstości siewu - 7 roślin na mkw., w 2 spośród 3 lat badań pozwoliło na uzyskanie wyższych plonów ziarna (107,3 dt/ha w 2009r.

i 68,6 dt/ha w 2010r.) niż po wysianiu 8, 9 czy 10 szt./mkw. (tab. 1). Należy dodać, że w 2009 roku stres wystąpił w sierpniu, a w 2010 roku w kwietniu i czerwcu. Tylko w 2011r., roku charakteryzującym się wysokimi i korzystnie rozłożonymi w okresie wegetacji opadami, plon ziarna rósł wraz z gęstością siewu i ustabilizował się na poziomie 132 dt/ha przy gęstości 8 szt./mkw.

Taką reakcję łatwo można wyjaśnić.

W gorszych warunkach wilgotnościowych mniejsza liczba roślin znalazła odpowiednie warunki do wzrostu i plonowania.

Przeciwnie, gdy nie brakuje wody, większa liczba roślin na mkw.