Surowiec pozyskany z wysokiego cięcia ma większy udział kolb w łatwo strawne węglowodany, natomiast zmniejszeniu ulega udział łodyg i liści bogatych we włókno. Od wysokości koszenia zależy, jaki będzie udział części wegetatywnych, tj.: łodyg, liści oraz generatywnych, czyli kolby i tym samym skład chemiczny kiszonki.

Jeśli sucha masa (SM) składnika na kiszonkę ma 38 ,1 proc., a SM skrobi wynosi 30,6 proc. to podniesienie hedera sieczkarni z wysokości cięcia 17 cm do 49 cm powoduje wzrost zwartości skrobi o 5,9 proc. oraz wyższą wartość energetyczną kiszonki o 4 proc. Jednocześnie obniża się zwartość włókna NDF o 7,2 proc. i ADF o 10,9 proc. W ten sposób uzyskuje się wysokoenergetyczny surowiec, z 1 t takiej kiszonki można wyprodukować o 67 kg więcej mleka niż surowca nisko koszonego.

Wysokie cięcie pozostawia dużą masę resztek pożniwnych, czyli obniża plon kukurydzy o 6,6 t/ha, co w sumie prowadzi do spadku produkcji mleka. Z 1 ha kukurydzy można wyprodukować o 172 kg mleka mniej.

Jako optymalną wysokość koszenia wskazuje się 15-20 cm nad ziemią. Pozwala to na uzyskanie surowca dobrej jakości i jednocześnie nie jest na tyle niskie by zachodziło niebezpieczeństwo zabrudzenia ziemią w trakcie zbioru. Jeśli do koszenia przystępuje się gdy, łodygi są bardzo suche, sztywne i twarde lepiej podnieść wysokość hedera i koncentrować się na zbiorze części generatywnych.

Podobał się artykuł? Podziel się!