Owies jest tańszy w uprawie niż inne zboża. Wymaga bowiem nie tylko mniej intensywnego nawożenia, ale również mniejszej ochrony chemicznej. Wadą jest natomiast, niestety, niższa cena ziarna w skupie.

Nawożenie

Nawożenie azotowe wykonane przed siewem wpływa przede wszystkim na liczbę kłosków w wiesze, co decyduje o plonie ziarna. Azot zastosowany natomiast w późniejszym terminie przedłuża produktywność liści i zwiększa zawartość białka w  ziarnie. Dawki do 60 kg azotu na hektar wnosi się jednorazowo przed siewem, bo nie ma potrzeby ich dzielić. Większe natomiast zaleca się stosować w dwóch terminach: 2/3 dawki przed siewem, a 1/3 – w fazie strzelania w źdźbło lub na początku wiechowania owsa. Łączna dawka azotu nie przekracza najczęściej 80 kg N/ha. Najlepszymi nawozami azotowymi dla owsa są saletra amonowa i saletrzak.

Owies jest wyjatkowo wrażliwy na niedobór fosforu i potasu. Na glebach mało zasobnych należy zastosować 60–80 kg P2O5 i 130–160 kg K2O na hektar. Składniki te, najlepiej w formie nawozów wieloskładnikowych, stosuje się przede wszystkim wiosną przed uprawą przedsiewną.

W nawożeniu owsa ważny jest magnez będący składnikiem chlorofilu. Przy dużych niedoborach może on być wniesiony po zbiorze przedplonu w formie wapna magnezowego, a przy mniejszych – w nawozach wieloskładnikowych przed siewem owsa.

Uprawa

Owies jest wrażliwy na nadmierne zagęszczenie gleby, dlatego należy unikać uprawy przedsiewnej przy zbyt dużym uwilgotnieniu. Dlatego ciągniki powinny mieć koła bliźniacze i spulchniacze śladów. Przedsiewne przygotowanie pola do siewu powinno być płytkie (na 5 cm), najlepiej za pomocą jednego przejazdu agregatu uprawowego składającego się z brony i wału strunowego. Zbyt głębokie wzruszenie gleby utrudnia podsiąkanie wody do wysianych ziarniaków, co powoduje opóźnienie wschodów owsa i obniżkę plonu.

Siew

Pod koniec 2007 r. w krajowym rejestrze znajdowało się 31 odmian, w tym jedna o brązowej łusce (Gniady).