Niezależnie od tego, czy zebrane ziarno ma być zużyte we własnym gospodarstwie, czy sprzedane musi spełniać określone wymagania jakościowe.  Powinno być zdrowe, dojrzałe, dobrze wykształcone, o swoistym kolorze i zapachu, bez stęchlizny, fermentacji, pleśni i oznak zjełczenia. Nie może być równiez porażone szkodnikami zbożowymi. Ziarno powinno mieć wilgotność poniżej 14,5 proc., wskaźnik zanieczyszczeń do 6 proc. i temperaturę poniżej 18 st. C. Aby sprostać wymaganiom jakościowym, muszą być przestrzegane rygory technologiczne zarówno w procesie produkcji, jak i w przechowalnictwie.

Czyszczenie i konserwacja
Czyszczenie wstępne jest podstawowym zabiegiem po zbiorze kombajnowym, ponieważ ziarno zawiera zazwyczaj wiele zanieczyszczeń. Cząstki słomy, plewy, zielone części i nasiona chwastów są często wilgotniejsze niż ziarno, dlatego poprzez ich oddzielenie możemy obniżyć wilgotność zboża nawet o 2–3 proc. Poza tym zanieczyszczenia mogą powodować zapychanie urządzeń suszących i transportujących. Czyszczenie ziarna możemy przeprowadzić w prostych czyszczalniach sitowo-pneumatycznych o niskim zużyciu energii. Czyszczenie dokładne wykonywane jest po wysuszeniu ziarna za pomocą czyszczalni i wialni.
Ziarno o wyższej wilgotności musi być odpowiednio zabezpieczone – zakonserwowane. Konserwacją ziarna nazywane są zabiegi i czynności, które przy wykorzystaniu procesów fizycznych, biologicznych lub chemicznych nadają ziarnu tzw. trwałość magazynowania. Umożliwia to przechowywanie ziarna bez strat dłużej niż miesiąc, bez dodatkowych zabiegów. Najbardziej uniwersalnymi metodami do bezpiecznego przechowywania ziarna są: suszenie i chłodzenie. Pozostałe jak: zakiszanie, samokonserwacja, zadawanie środków konserwujących stosowane są wyłącznie w celu zabezpieczenia ziarna przeznaczonego na paszę.