Powierzchnia uprawy owsa w Polsce utrzymuje się ciągle na tym samym poziomie, w 2011 roku uprawiano go na powierzchni ok. 550 tys. ha, zaś plony wynosiły 25,3dt/ha i w stosunku do roku 2000, wzrosły o 34 proc. W ostatnim pięcioleciu najwyższy udział owsa w strukturze zbóż występował w województwach świętokrzyskim, małopolskim i podkarpackim (8,5 proc.), co związane jest z liczbą koni roboczych, zaś najmniejszy w województwie kujawsko-pomorskim i wielkopolskim (2,9 proc.).

Najwyższe plony ziarna (29,8 dt/ha) uzyskano w województwie opolskim i dolnośląskim, niższe natomiast w północno-wschodniej, wschodniej części kraju. Wyższe plony mają związek z wyższym poziomem kultury rolnej. Potencjalne plony owsa według COBORU są dwukrotnie wyższe (59,6 dt/ha) w stosunku do plonów uzyskiwanych w produkcji. Zatem mimo odnotowywanego wzrostu osiąganych plonów, wykorzystanie postępu biologicznego nowych odmian jest wciąż niskie. Stan ten tylko częściowo można łączyć z niezbyt korzystnym oddziaływaniem warunków przyrodniczych. Podstawową przyczyną są duże zaniedbania w zakresie agrotechniki oraz słabe wykorzystanie postępu biologicznego.

Według badań IUNG-PIB, realnie możliwe do uzyskania plony owsa mogą się kształtować na poziomie około 40 dt z ha. W Krajowym Rejestrze Odmian mamy 22 odmiany nizinne, 4 górskie owsa zwyczajnego i 5 odmian owsa nagiego.

W Polsce w ostatnich latach, ponad 70 proc. gruntów ornych obsiewane jest zbożami, co zmusza do częstej ich uprawy po sobie. Jednym ze sposobów przeciwdziałania spadkowi wydajności zbóż w takich zmianowaniach jest wprowadzenie do uprawy owsa.

Owies jest więc szczególnie pożądanym zbożem w gospodarstwach z dużym udziałem zbóż.

Korzystne plonotwórcze działanie owsa w płodozmianie z dużym udziałem zbóż jest wynikiem jego fitosanitarnego i odchwaszczającego oddziaływania na glebę i rośliny następcze.

Owies jako jedyna roślina zbożowa nie jest porażany przez choroby podstawy źdźbła (choroby podsuszkowe zbóż).

Są to choroby powodowane przez pasożytnicze grzyby, które w zależności od gatunku grzyba uszkadzają system korzeniowy lub podstawę źdźbła zbóż. Grzyby te rozwijają się najsilniej na pszenicy i pszenżycie oraz w mniejszym stopniu na jęczmieniu i życie.