Źródłem infekcji są resztki pożniwne, obumarłe chwasty, jak również przechowywane nasiona zbóż, na których grzyby ją wywołujące (Septoria nodorum i Leptosphaeria nodorum) także zimują. W okresie wegetacji rozprzestrzeniają się one przez zarodniki, które zakażają przede wszystkim pszenicę ozimą i jarą, pszenżyto (głównie ozime), ale zdarza się, że również jęczmień jary.

Zarodniki przenoszone są z kroplami deszczu oraz przez wzajemne ocieranie się roślin. Dlatego też zbyt gęsty siew sprzyja rozprzestrzenianiu się choroby w łanie. Czynnikiem warunkującym wystąpienie infekcji jest duża wilgotność powietrza. Porażeniu roślin sprzyjają temperatury od 22 do 24oC. Okres inkubacji choroby przy 15oC wynosi od 7 do 14 dni, ale do wywołania infekcji wystarczą tylko 3 godziny wysokiej wilgotności, co sprawia, że porażenie nią pszenicy ma charakter powszechny, choć w różnym nasileniu. W efekcie wystąpienia choroby następuje obniżenie dorodności ziarna i ogólnej masy plonu. W lata wilgotne i ciepłe, przy silnym porażeniu obniża ona plon pszenicy nawet o 60 proc.

JAK ROZPOZNAĆ

W efekcie infekcji na liściach pojawiają się plamy, które mają początkowo żółtozieloną barwę, a następnie brązowieją i przybierają kształt zbliżony do soczewkowatego. Często otacza je chlorotyczna obwódka. Starsze plamy są jasnobrązowe, zlewają się ze sobą, obejmując znaczną powierzchnię liści. Na powierzchni plam mogą pojawiać się rozrzucone nieregularnie, słabo widoczne piknidia. Wcześnie i silnie porażone liście zamierają. Objawem pojawienia się choroby na kłosach są brązowe plamy na plewkach.

Ze względu na długi okres inkubacji, czyli rozwoju bezobjawowego, septorioza plew jest chorobą podstępną. Grzyba nie widzimy, a tymczasem rozbudowuje on niedostrzegalnie swoją grzybnię w tkankach wewnętrznych liści. Dopiero ukazujące się z opóźnieniem 10-12 dni nekrozy wskazują na porażenie przez grzyb.