Jednymi z najważniejszych szkodników zbóż o znaczeniu ekonomicznym są skrzypionki. W Polsce występują dwa gatunki tego szkodnika: skrzypionka zbożowa i skrzypionka błękitek. Coroczne uszkadzanie roślin zbóż przez larwy skrzypionek powoduje redukcję powierzchni blaszek liściowych, co w konsekwencji prowadzi do znacznych strat w plonach ziarna oraz pogorszenia się jego jakości.

Chrząszcze skrzypionki zbożowej dorastają do 5-6 mm długości. Pokrywy skrzydeł są z podłużnie lekko punktowanymi dołkami o barwie niebiesko-zielonej z metalicznym połyskiem. Przedplecze i nogi mają czerwono-rdzawe, a stopy czarne. Przepoczwarczenie larw następuje w kokonach poczwarkowych w glebie.

Chrząszcze skrzypionki błękitek są nieco mniejsze, osiągają 4-5 mm długości o ciemnogranatowej barwie pokryw skrzydłowych. Przedplecze i nogi mają czarne. Przepoczwarczenie larw następuje w widocznych, piankowatych, białawych kokonach umieszczonych na różnych częściach roślin, tj. pochwach liściowych, górnej powierzchni liści, kłosach, rzadziej na dokłosiu lub źdźble poniżej liścia flagowego.

Jaja skrzypionek są długości ok. 1 mm, kształtu walcowatego, na obu końcach tępo zaokrąglone, w kolorze miodowo-żółtym. Składane są przez samice chrząszczy najczęściej pojedynczo lub w złożach po dwie - trzy sztuki wzdłuż nerwów liści w pobliżu ich nasady. Larwy natomiast bezpośrednio po wylęgu wyglądają jak brudne, wodniste kulki. Młode larwy skrzypionek wyglądem przypominają małe ślimaczki, są miękkie, wrzecionowate, o górnej stronie ciała uwypuklonej, w dolnej natomiast spłaszczonej. Larwy mają do 5 mm długości, koloru brunatno-żółtego, ciało silnie łukowate. Otwór odbytowy larw znajduje się na górnej stronie ostatniego segmentu odwłoka, dlatego odchody wyrzucane są na stronę grzbietową. Całe ciało larw pokryte jest lepkim śluzem i kałem. Poruszające się larwy pozostawiają część śluzowatej wydzieliny na powierzchni liści. Stopniowe zrzucanie śluzowatej wydzieliny jest jednym z symptomów osiągania przez larwy dojrzałości rozwojowej. W okresie tym larwy stopniowo zmniejszają intensywność żerowania aż do całkowitego zaprzestania. Po zakończeniu żerowania larwy przemieszczają się do miejsc przepoczwarczania.