Polska jest jednym z największych producentów żyta. Wprawdzie powierzchnia uprawy tego gatunku maleje, ale nadal jest on wysiewany w naszym kraju na powierzchni ok. miliona hektarów. Decydują o tym warunki technologiczne i ekonomiczne. Żyto ma niewielkie wymagania glebowe i klimatyczne. Ma też wady, do których należy np. podatność na wyleganie oraz zróżnicowanie odmian na porażanie przez sprawców chorób. Poniżej opisujemy choroby, które stanowią często barierę dla uzyskania wysokich plonów ziarna z powodu ich występowania w czasie wegetacji.

Pierwszą grupę chorób stanowią choroby podstawy źdźbła zwane chorobami podsuszkowymi. Do chorób tych należą:

- fuzaryjna zgorzel podstawy źdźbła i korzeni

- łamliwość źdźbła

- ostra plamistość oczkowa

Fuzaryjna zgorzel podstawy źdźbła i korzeni to choroba, która objawia się w uprawie żyta dość późno. Typowe objawy choroby zgorzeli fuzaryjnej to kreskowate, brunatne nekrozy, niekiedy ich barwa jest kasztanowo-brązowa. Przebarwienia występują na pochwach liściowych i źdźble właściwym. Choroba obejmuje też korzenie żyta. Porażone przez sprawcę choroby korzenie są częściowo lub całkowicie przebarwione, brunatnieją, a później gniją. Podobnie podstawa źdźbła ulega przerośnięciu przez grzybnię sprawcy choroby, jest rozmiękczona i łatwo się łamie, szczególnie gdy zboże jest wykłoszone. Chorobę powodują grzyby należące do rodzaju Fusarium. Najczęściej są to gatunki takie jak: Fusarium culmorum, F. avenaceum, F. graminearum. Źródło choroby w postaci grzybni wymienionych gatunków na resztkach pożniwnych pozwala na przetrwanie w glebie i zachowanie swoich zdolności infekcyjnych. Grzyby rodzaju Fusarium mają dużą zdolność do życia saprofitycznego. Częsta uprawa zbóż na tym samym polu sprzyja obecności Fusarium w glebie. Również samosiewy, chwasty i resztki pożniwne ułatwiają przeżycie i przetrwanie tych grzybów na polu.