Schorzenia powodują wzrost kosztów bezpośrednich utrzymania zwierząt, takich jak: koszt wizyty lekarza weterynarii, koszt leczenia i środków do leczenia, wydłużony czas obsługi i leczenia zwierząt chorych, zmniejszoną produkcję mleka oraz jego pogorszoną jakość, konieczność utylizacji mleka uzyskanego podczas leczenia oraz większą śmiertelność zwierząt w różnym wieku. Przy wyliczaniu kosztów choroby należy jednak uwzględnić również tak zwane koszty pośrednie, bardziej ukryte, do których należą: zwiększone występowanie innych chorób, wydłużony okres międzywycieleniowy (co również przyczynia się do utraty mleka), zwiększony indeks inseminacji, wzrost brakowania zwierząt czy zwiększony czas obsługi chorych osobników.

CZYNNIKI CHOROBOTWÓRCZE

Czynniki sprawcze powodujące wystąpienie choroby, mogą być różne: zakaźne i niezakaźne. W związku z tym choroby możemy podzielić na schorzenia zakaźne wywoływane przez bakterie, wirusy czy grzyby oraz czynniki niezakaźne wywołane najczęściej nieadekwatnymi warunkami utrzymania oraz żywienia bydła. Choroby możemy podzielić również ze względu na to, jakiego układu dotyczą: pokarmowego, rozrodczego czy oddechowego. Oczywiście duża grupa schorzeń ma charakter ogólnoustrojowy, tj. np. choroby metaboliczne krów mlecznych, których negatywne skutki dotyczą wielu układów organizmu krowy. Pomimo faktu, że w praktyce hodowlano-produkcyjnej największe straty gospodarcze powodowane są przez choroby niezakaźne, ostatnimi czasy obserwuje się wzrost zagrożenia chorobami zakaźnymi.

OSTROŻNIE Z ZAKUPEM ZWIERZĄT

Niewątpliwie głównym czynnikiem zwiększającym ryzyko rozprzestrzeniania się chorób zakaźnych jest wzmożony międzynarodowy obrót zwierzętami (głównie materiału hodowlanego importowanego do Polski z różnych krajów). Z ekonomicznego punktu widzenia zawsze taniej jest zapobiegać wystąpieniu schorzenia niż leczyć. W jaki sposób należy więc postępować, aby uniknąć wprowadzenia tzw. krowy trojańskiej, będącej nosicielem czynnika zakaźnego, do stada? W przypadku chorób zakaźnych głównym działaniem hodowców powinno być wykorzystanie wszystkich możliwych metod zabezpieczenia stada przed wniknięciem chorobotwórczych patogenów. Działania takie nazywamy bioasekuracją. Schorzenia zakaźne są o tyle istotne, że w szczególnych przypadkach mogą stanowić zagrożenie dla samych hodowców. Istnieje bowiem grupa chorób tzw. zoonoz, które mogą być groźne