Chodzi tu o kiszonkę z kukurydzy (by miała wysoki poziom energii) oraz sianokiszonkę (by była bogata w łatwo dostępne białko). Dzięki takim działaniom struktura upraw w wielu tego typu gospodarstwach jest uproszczona (1:1 - kukurydza: trwałe użytki zielone).

Ostatni tydzień sierpnia oraz cały wrzesień to czas żniw kukurydzy kiszonkowej w całej Polsce. Kiszonka z kukurydzy jest podstawową paszą objętościową większości gospodarstw wyspecjalizowanych w produkcji mleka.

Głównym jej celem jest pokrycie zapotrzebowania krów na energię. Pokrycie potrzeb energetycznych krów mlecznych rasy holsztyńsko-fryzyjskiej jest nie lada wyzwaniem - zwłaszcza we wczesnej fazie laktacji.

Na dalszy plan odsuwane są pasze treściwe, jednak by tak się stało, kiszonki muszą posiadać wysoką koncentrację składników. Najpopularniejszą metodą przygotowania kiszonki z kukurydzy jest rozdrobnienie całych roślin i umieszczenie w silosie. Pasza taka powinna zawierać ok. 35 proc. suchej masy i przy wysokim udziale kolb powyżej 35 proc. skrobi.

Dlaczego nie skarmiać zielonki?

Kukurydza powinna być w całości przeznaczona do zakiszania. Dość sporadycznym, ale obserwowanym błędem popełnianym przez rolników jest skarmianie zielonki z kukurydzy.

Oprócz ponoszonych znacznych kosztów związanych z codziennym dojazdem na plantację kukurydzy sprzętem przystosowanym do koszenia kukurydzy (sieczkarnia jednorzędowa agregowana z ciągnikiem lub niewielkiej wydajności sieczkarnia samobieżna), rozważyć należy aspekt żywieniowy.

Kukurydza jest dość specyficzną rośliną.

Początkowo jej rozwój to głównie dynamiczny rozwój łodyg, liści i rdzeni kolb, czyli praktycznie cała pula włókna surowego. Plon suchej masy części wegetatywnej roślin kukurydzy osiąga swoje maksimum mniej więcej ok. 90 dnia wegetacji.

W następnej fazie wzrostu kukurydzy rośnie udział węglowodanów, co jest związane z gromadzeniem skrobi w ziarnie. Zjawisko to obrazuje pewną specyficzność kukurydzy i przewagę nad innymi roślinami pastewnymi.

W plonie wzrasta udział ziarna, a udział włókna (łodyg i liści) jest proporcjonalnie niższy.

Oczywiście z każdym dniem następuje wzrost ilości włókna w częściach wegetatywnych roślin (proces drewnienia), jednak tempo przyrostu skrobi w ziarnie jest zdecydowanie wyższe.