Lucerna jest rośliną pastewną cenioną przede wszystkim za możliwości plonotwórcze oraz wysoką zawartość białka. Jak podaje literatura, średni plon lucerny w czystym siewie kształtuje się na poziomie 40 – 60 t/ha. Jednak nie należą do rzadkości wyniki oscylujące w granicach 100 t/ha. Zawartość białka ogólnego w suchej masie rośliny, wynosi w najkorzystniejszym momencie ok. 22 proc. Jest to jednak wartość dość zmienna i główny wpływ na nią ma faza wegetacji oraz wysokość łodygi.

Lucerna jest ceniona za swoją 'wytrwałość' na dobrze prowadzonym stanowisku. W sprzyjających warunkach może dawać 3 – 4 pokosy w sezonie przez 4 – 5 lat, bez znacznych obniżek plonowania. Warunkiem jest odpowiednio prowadzony zbiór oraz powstrzymanie się od wypasu, ponieważ roślina ta słabo znosi przygryzanie. Ważne są również warunki glebowe: odpowiednie pH (najlepiej w granicach 6,7 – 7,2) oraz niezbyt wysoki poziom wód gruntowych. Lucerna nie jest odporna na zakwaszenie gleby i nielubi dużego zawilgocenia. Jest wręcz rośliną preferującą suchsze stanowiska, radzącą sobie z niedoborem wilgoci w górnych warstwach gleby, z racji anatomii korzeni (o budowie palowej, sięgających nawet kilka metrów w głąb).

Potrzeba energii

Lucerna zawiera duże ilości białka, przy jednoczesnym, niskim poziomie energii. Jej skarmianie wiąże się więc z potrzebą odpowiedniego bilansowania dawki pod kątem pasz energetycznych. Białko lucerny ulega szybkiemu rozkładowi w żwaczu, przez co ważne jest, aby dawka zawierała również łatwostrawne węglowodany (zapewniające energię mikroorganizmom bytującym w żwaczu) jak i białka by-pass (pokrywające zapotrzebowanie na peptydy trawione w jelicie).

Stosunkowo wysoka zawartość potasu w tej roślinie ogranicza jej stosowanie w okresie zasuszenia, zwłaszcza podczas ostatniej fazy (trzech ostatnich tygodniach). Nadmiar potasu jest bowiem jedną z przyczyn występowania zalegań poporodowych. Należy również pamiętać, że występujące w lucernie fitoestrogeny mogą być powodem problemów w rozrodzie, co związane jest zwłaszcza ze skarmianiem roślin zbieranych w bardzo późnym stadium wegetacji.