PARTNERZY PORTALU
  • partner portalu farmer.pl
  • partner portalu farmer.pl
  • partner portalu farmer.pl

Dlaczego krowa poleguje?

Autor: Marcin Gołębiewski, Aleksandra Kalińska

Dodano: 01-01-2017 09:05

Tagi:

Polegiwanie krów to jeden z wielu współczesnych problemów, z którymi muszą mierzyć się hodowcy bydła i producenci mleka.



Najbardziej właściwą definicją syndromu polegującej krowy (ang. downer cow syndrome, downer cow) jest ta opisująca go jako schorzenie polegające na tym, że z nieznanych przyczyn krowa zalega w pozycji mostkowej przez co najmniej 24 godziny i nie jest to spowodowane porażeniem poporodowym (hypokalcemią), tężyczką magnezową (hypomagnezemią), stanem zapalnym gruczołu mlekowego (mastitis) czy uszkodzeniami nóg i kręgosłupa. Zbyt długie pozostawianie krów w pozycji leżącej może być przyczyną uszkodzeń kości, mięśni, tkanki łącznej (ścięgna, więzadła) czy nerwowej. Kluczowe znaczenie w leczeniu ma "postawienie krowy na nogi", ale także prawidłowe zdiagnozowanie przyczyny problemów zdrowotnych, ponieważ jej źródło może mieć bardzo zróżnicowane podłoże.

Po raz pierwszy termin "polegująca krowa" został użyty w latach 50. ubiegłego wieku. Należy jednak zaznaczyć, że nie ma uniwersalnej definicji określającej to zjawisko. Osoby zajmujące się nim używały różnej terminologii, zależnie od rodzaju prowadzonych badań. Konsekwencją tego stało się używanie określenia downer cow w stosunku do zwierząt, które np. nie podnosiły się po leczeniu preparatami z wapniem, nie mogły wstać, ale pobierały paszę i wodę, czy leżały przez co najmniej 12 godzin, ponieważ nie były w stanie się podnieść lub nawet tego nie próbowały. Najczęściej jednak syndrom polegującej krowy odnosił się do bydła, które pozostawało w pozycji mostkowej przez 24 godziny od momentu położenia się. Zwolennikiem tej definicji jest m.in. prof. Victor Cox (obecnie już emerytowany pracownik Uniwersytetu Minnesoty), który przez lata zgłębiał przyczyny tego problemu, próbując określić czynniki zwiększające ryzyko jego wystąpienia oraz patogenezę, ale również częstość występowania tego zjawiska w populacji bydła. Zdecydowana większość przypadków (58 proc.) syndromu polegującej krowy występuje w pierwszym dniu po wycieleniu. Pozostałe przypadki zaobserwowano zwykle do 100. dnia laktacji (97 proc.). Warto zaznaczyć, że syndrom polegującej krowy pojawia się częściej u krów mlecznych, a zdecydowanie rzadziej wśród bydła mięsnego. Część danych dotyczących częstości jego występowania sugeruje nawet, że różnica ta wynosi 90 proc. dla bydła mlecznego i zaledwie 10 proc. dla bydła mięsnego. Badacze zajmujący się tym tematem podkreślają, że nawet w odniesieniu do bydła mlecznego syndrom polegującej krowy dotyczy jedynie

0,8-1,2 proc. krów. Problem ten częściej dotyczy też dużych stad (powyżej 100 krów) i wykorzystujących TMR jako system żywienia.

OBJAWY SCHORZENIA

Głównymi, widocznymi objawami syndromu polegującej krowy są leżenie na mostku bez możliwości wstania oraz ułożenie kończyn pod ciałem zwierzęcia lub rozłożenie szerzej niż tułów (pozycja żaby). Krowy jednak mają zachowaną świadomość, reagują na bodźce, zazwyczaj też pobierają wodę i paszę, oddają kał i mocz, często próbują także wstawać, podpierając się na przednich kończynach. Takie krowy można porównać do "siedzącego psa". Znaczna część ma zachowane czucie w tylnych kończynach, o czym świadczy sprawdzenie odruchów nerwowych (np. w reakcji na ból).

Zarówno ze względu na właściwą diagnozę schorzenia, jak i sposób postępowania z chorą krową ważnym zagadnieniem jest zgromadzenie najważniejszych informacji:

  • Od jak dawna krowa zalega?
  • Kiedy nastąpiło ostatnie wycielenie i jaki był przebieg porodu?
  • Czy krowa wstała bezpośrednio po porodzie?
  • Czy po ostatnim porodzie krowa leczona była na porażenie poporodowe, a jeśli tak, to jak dużo wapnia wykorzystano w jej leczeniu?
  • Czy krowa próbowała wstawać (sama czy z pomocą hodowcy)?
  • Gdzie krowa zaległa, tj. na betonowej posadzce, skutym lodem wybiegu, na okólniku, w boksie?
  • Czy krowa miała zapewnioną wystarczającą ilość ściółki?

Warto również wspomnieć, że okres okołoporodowy to jeden z momentów krytycznych w produkcji mlecznej. Odpowiedni okres zasuszenia oraz dobra kondycja krów (3,25 w skali BCS) wpływają również na zminimalizowanie ryzyka trudnych porodów oraz późniejszych problemów zdrowotnych zwierząt. Polegiwanie krów mlecznych zazwyczaj obserwujemy w ciągu doby od momentu wycielenia. Sytuacja ta jest wtedy najczęściej wynikiem hipokalcemii w okresie okołoporodowym lub komplikacji poporodowych. Czynnikami zwiększającymi ryzyko są również zaburzenia metaboliczne (m.in. ketoza), poronienia, zatrzymanie łożyska, trudne porody, ale również stres związany z wycieleniem. Wyniki badań sugerują także na wprost proporcjonalną zależność pomiędzy wydajnością mleczną i ryzykiem wystąpienia syndromu polegującej krowy.

Przyczyny polegiwania krów możemy podzielić na kilka kategorii: pierwotne, wtórne i trzeciorzędowe. Już po 6-12 godzinach polegiwania mogą pojawić się zmiany patologiczne uniemożliwiające krowom wstanie. Przyczyny pierwotne mogą mieć podłoże metaboliczne (m.in. hipokalcemia, syndrom stłuszczonej wątroby) lub stresowe (stres związany z porodem), uszkodzenia miednicy lub nerwów, ale także być konsekwencją chorób (np. mastitis, metritis), zakażeń patogenami czy chorób nowotworowych (np. chłoniaka).

Pierwsze oględziny zwierzęcia powinny koncentrować się na pozycji, w której pozostaje zalegająca krowa, położeniu nóg oraz stopniu ich reaktywności. Jeśli krowa leży w pozycji bocznej z wyciągniętymi nogami i nie jest to spowodowane porażeniem poporodowym, tężyczką magnezową czy wzdęciem, to wskazuje, że stan zwierzęcia jest krytyczny i zwierzę powinno być skierowane do natychmiastowego uboju. Dotyczy to również krów, które utrzymują się w pozycji mostkowej poprzez zastosowanie dodatkowych podpór, np. bel z sianem, a po ich usunięciu wracają do pozycji bocznej. Również ułożenie nóg jest dobrym wskaźnikiem diagnostycznym. Gdy nogi krów ułożone są normalnie, a zwierzę próbuje wstać, rokowania są bardziej optymistyczne. Przypadek, gdy tylne kończyny są wyciągnięte do przodu, tak że dotykają stawów łokciowych nóg przednich, wskazuje na bardzo rozległe uszkodzenie nerwu kulszowego, uraz mięśni górnych partii kończyn miednicznych lub uszkodzenie stawu biodrowego (złamanie lub zwichnięcie). W takich sytuacjach rokowania są niestety złe. W praktyce obserwuje się również sytuacje, gdzie tylne nogi są rozłożone (rozjechane) na boki (pozycja żaby). Jest to spowodowane bocznym wygięciem w stawie kolanowym i znowu w takiej sytuacji rokowania są beznadziejne. W sytuacji, gdy dotyczy to jednej nogi, prognozy mogą być bardziej optymistyczne, a właściwa opieka i leczenie zwierzęcia mogą przynieść sukces. Natomiast gdy obie kończyny zadnie są wyciągnięte do tyłu i po ich korekcji ponownie wracają do stanu wyjściowego, wówczas rokowania są pesymistyczne i wskazuje to na daleko posuniętą degenerację mięśni. Dodatkowe badania mogą ujawnić wystąpienie innych schorzeń, tj.: mastitis, metritis, uszkodzenie pochwy oraz macicy, zapalenie płuc, posocznicę, hipotermię czy urazy jamy brzusznej. W przypadku, gdy nie ma odstępstw w odniesieniu do temperatury, liczby oddechów, zmian błon śluzowych, a liczba uderzeń serca jest poniżej 80/min, należy podejrzewać uszkodzenia niedokrwiennej nekrozy mięśni, czyli t zw. syndrom uciskowy.

SYNDROM UCISKOWY

Przedłużający się i zwiększony nacisk na tkanki (ang. pressure damage) ma niekorzystny wpływ szczególnie na mięśnie kończyn tylnych, czego wynikiem mogą być obrzęk, opuchlizna, przekrwienie, zapalenia tkanki łącznej czy zakrzepica żylna. Powodem tego jest fakt, że zwiększenie nacisku na tkanki wpływa niekorzystnie na ich ukrwienie - spada ilość przepływającej przez nie krwi, która jest źródłem tlenu i substancji odżywczych dla tkanek. W dalszej kolejności pojawić się może niedokrwienie, a następnie martwica mięśni dolnych partii tylnych kończyn czy uszkodzenia nerwów (np. nerwu kulszowego, prostowników palca). Badania wskazują, że jeśli krowa leży przez co najmniej 6 godzin w tej samej pozycji, to spowoduje to uszkodzenia mięśni nogi, na której leży, wskutek permanentnego nacisku. Po 12 godzinach pozostawania w tej samej pozycji zmiany w mięśniach są już nieodwracalne. Zdarza się to najczęściej w sytuacji wystąpienia gorączki mlecznej (porażenia poporodowego) czy na skutek opóźnionej lub nieefektywnej interwencji lekarskiej. Wiele krów, u których dostrzeżono ten problem przed porannym udojem, mogło pozostawać w tej pozycji przez 6 godzin, a niektóre nawet przez 12. W efekcie u wielu z tych osobników może być obserwowane uszkodzenie mięśni kończyn, szczególnie kiedy zaległy na betonowej, nieścielonej posadzce. Dlatego właśnie szybka interwencja w postaci dożylnego wlewu wapnia jest podstawą skutecznej terapii krów, u których wystąpiło porażenie poporodowe.

PARALIŻ POPORODOWY

W sytuacji, w której krowa nie podniosła się po porodzie i jednocześnie nie zareagowała pozytywnie na terapię związaną z porażeniem poporodowym, jak również nie stwierdzono u niej toksemii czy posocznicy spowodowanej mastitis czy metritis oraz nie zdiagnozowano syndromu uciskowego, należy podejrzewać wystąpienie paraliżu poporodowego. Wywiad powinien potwierdzić wystąpienie trudnego, wydłużonego porodu oraz/i dużej masy urodzeniowej cielęcia. W takich sytuacjach (trudnego porodu) uszkodzony zostaje nerw zasłonowy znajdujący się w obrębie miednicy. Właściwe rozpoznanie przyczyny zalegania krów umożliwia odpowiednią reakcję. Nieprawidłowa diagnoza wydłuża czas zalegania krów i zwiększa szanse na problemy wtórne. Krowy, u których hodowca zareagował odpowiednio wcześnie (zazwyczaj w ciągu maksymalnie 6 godzin od momentu wystąpienia objawów), mają najlepsze rokowania i większe szanse na pozostanie w stadzie.

Dodatkowe uszkodzenia ciała krów (złamania, zerwania mięśni czy więzadeł) mogą powstać w wyniku prób samodzielnego wstawania przez krowy, np. po niedokrwieniu tkanek i uszkodzeniu mięśni. Co więcej, uszkodzenia mięśni mogą mieć negatywny wpływ na funkcjonowanie nerek, w skrajnych sytuacjach prowadząc do ich niewydolności. Powodem przeciążenia (lub zatkania) ich układu filtrującego są metabolity powstałe w czasie rozpadu tkanek (np. przy rozpadzie mioglobiny wchodzącej w skład mięśni). Dodatkowo charakterystycznym objawem może być podwyższony poziom kinazy kreatynowej, odpowiadającej za regulację przemian energetycznych w komórkach. Enzym ten jest szczególnie ważny w przypadku tkanek, w których te procesy zachodzą bardzo intensywnie, np. w mięśniach szkieletowych. Znaczne podwyższenie jego stężenia we krwi można wykryć w przypadku uszkodzenia mięśni oraz nadmiernego wysiłku fizycznego, czyli

sytuacjach charakterystycznych również w syndromie polegującej krowy. Poziom kinazy kreatynowej różni się jednak w zależności od osobnika, dlatego znaczenie tej metody diagnostycznej jest zdecydowanie mniejsze niż choćby wzrokowej obserwacji.

Do znalezienia przyczyny problemu niezbędny jest wywiad z hodowcą lub osobą mającą nadzór nad stadem. Prawidłowa diagnoza powinna również uwzględniać przyczynę pierwotną i jej ewentualne skutki. Skrupulatne zebranie informacji dotyczących stanu polegujących krów (data ostatniego wycielenia, wydajność oraz to, czy zwierzę pobierało wodę i paszę, czy obserwowano urynację i defekację, próby podnoszenia się) oraz ocena wzrokowa zwierzęcia to jedne z ważniejszych etapów postawienia diagnozy przez weterynarza. Równie istotne jest dokładne zbadanie krowy - stwierdzenie jej niezdolności do wstania (paraliż postpartum), sprawdzenie, czy występują obrzęki, odruchy nerwowe, ocena stanu układu rozrodczego oraz kończyn. Analiza krwi pozwala wykryć m.in. hipokalcemię, zaburzenia w gospodarce innych elektrolitów (magnezu, potasu), syndrom stłuszczenia wątroby, pogorszenie wydajności pracy nerek, leukocytozę, czyli liczne, niekorzystne zmiany w fizjologii organizmu krowy, mogące wskazywać na wystąpienie u niej syndromu polegującej krowy. Diagnoza pierwotnej przyczyny pozwala zastosować odpowiednie leczenie, np. preparatami regulującymi gospodarkę wapniem, środkami przeciwbólowymi i przeciwzapalnymi. Znaczenie ma również poziom opieki nad zwierzęciem - zapewnienie mu komfortu, odpowiedniej paszy, ograniczenie czynników stresogennych oraz masaż kończyn czy regularne przekręcanie. Użycie podnośników, poduszek, pasów oraz podobnego sprzętu, by pomóc zwierzęciu wstać, powinno mieć miejsce dopiero, gdy krowa odzyska część sił niezbędnych do utrzymania pozycji stojącej. Korzystny wpływ na jej stan zdrowia ma wykorzystanie basenów z ciepłą wodą, ponieważ ten rodzaj terapii odciąża mięśnie stojącej krowy i jest komfortowy dla zwierzęcia. Nie można jednak używać wody zbyt gorącej oraz dopuścić do znacznego spadku jej temperatury, którego efektem mogłaby być hipotermia (zbyt duże wychłodzenie zwierzęcia). Taka metoda rekonwalescencji przynosi najlepsze rezultaty, jeśli trwa 6-8 godzin. Dłuższy czas jest dla krowy fizjologicznie niekorzystny.

JAKIE ROKOWANIA?

Skuteczność leczenia zależy od przyczyny i czasu polegiwania. Rekonwalescencja ok. 33 proc. krów trwa od 3 do nawet 30 dni. Niestety, śmiertelność wśród zwierząt kształtuje się na poziomie 20-67 proc. i następuje w czasie 7-10 dni od wystąpienia syndromu. W skrajnych przypadkach przyczyną śmierci może być również rozwiniecie się sepsy. Leczenie zwierząt ma więc sens, jeśli są one świadome, reagują na bodźce, nie zauważymy u nich zmian patologicznych i widzimy próby wstawania. Ostatecznym rozwiązaniem, które również musimy brać pod uwagę, jeśli nie zaobserwujemy poprawy stanu zdrowia krowy po ok. 24 godzinach, a także widzimy u nich oznaki bólu czy dyskomfortu, jest eutanazja. Decyzję tę hodowca powinien jednak podjąć po konsultacji z weterynarzem.

Możliwe jest minimalizowanie czynników podwyższających prawdopodobieństwo wystąpienia syndromu polegującej krowy. Działania prewencyjne powinny obejmować zbalansowane żywienie dostosowane do stanu fizjologicznego krów i uwzględniać również gospodarkę mineralną (odpowiednie proporcje wapnia, magnezu i fosforu). Ograniczanie stresu w okresie okołoporodowym m.in. dzięki odpowiednim warunkom środowiskowym (komfortowe boksy, legowiska z materiałów ograniczających możliwość poślizgnięcia się), empatycznemu i spokojnemu podejściu osób obsługujących zwierzęta oraz obserwacja przebiegu akcji porodowej również powinny korzystnie wpływać na zmniejszenie częstości polegiwania krów. Ograniczanie czynników ryzyka ma też duże znaczenie ekonomiczne. Krowy, które są brakowane w początkowej fazie laktacji, nie są dla hodowcy źródłem dochodu. Przeciwnie, hodowca bezpowrotnie traci możliwość uzyskania przychodu ze sprzedaży mleka, podwyższają się też wydatki związane z remontem stada, a ich leczenie generuje dodatkowe koszty weterynaryjne.

Podsumowując, prawidłowa i szybka diagnoza syndromu polegującej krowy pozwala hodowcy na ograniczenie strat w produkcji (mniejsze koszty remontu stada czy usług weterynaryjnych). Odpowiednie leczenie pozwala krowom w pełni wyzdrowieć i odzyskać dobrą kondycję. Wymaga to jednak monitorowania stada, prawidłowego zarządzania nim i zbierania jak największej ilości informacji o poszczególnych osobnikach. Równie ważna jest wiedza weterynarzy, ponieważ zdobyte przez nich doświadczenie umożliwi zdiagnozowanie pierwotnych, kluczowych źródeł zalegiwania krów.

 

Artykuł ukazał się w grudniowym wydaniu miesięcznika "Farmer" (12/2016)

Podobał się artykuł? Podziel się!
×

WSZYSTKIE KOMENTARZE (3)

  • rola.wet@gmail.com 2017-01-03 18:49:33
    Ten artykulik jest jednym bełkotem. Nie wiadomo do kogo skierowanym, czy do hodowców, czy do lekarzy weterynarii zwanych przez autorów "weterynarzami". Bełkotem jest dla jednych i drugich bo hodowcom proponuje diagnozowanie ze stosowaniem pseudo łacińskiej terminologii ,zaś tzw "weterynarzom" kształcenie się i zdobywanie doświadczenia w zdiagnozowaniu "zalegiwania?" .Co to właściwie jest, raz polegiwanie? raz zalegiwanie?, a raz dla powagi nawet "downer". Podejrzewam że autorzy nie mają pojęcia o zagadnieniach o których piszą używając określeń jakie tylko im przyjdą do głowy,bez ładu i składu, np: umieszczając jako ilustrację "polegiwania" zdjęcie krowy z tężyczką ( myślę że nie widzieli w rzeczywistości chorej krowy) a tym samym zaciemniając czytelnikom zagadnienie bardzo ważne dla hodowców z ekonomicznych powodów.
    Nie ma jednostki chorobowej o nazwie polegiwanie, bo takie określenie można użyć do osobnika (człowieka lub zwierzęcia) odpoczywającego lub rozleniwionego.
    Jest jednostka z angielska zwana downer a po polsku zespół zalegania okołoporodowego lub zespół okołoporodowy w obrębie której wyróżniamy między innymi PORAŻENIE poporodowe rozróżniając je od ZALEGANIA okołoporodowego. Właśnie zaleganiu odpowiada downer czyli stan niemożności przyjęcia postawy stojącej przez krowę z rzekomo nie określonych przyczyn ( ale bez uwzględniania złamań, uszkodzeń nerwów czy różnego tła urazów skutkujących degeneracją mięśni).
    W "drzewku" diagnostycznym danego przypadku należy uwzględnić zaleganie tła urazowego,uszkodzeń układu nerwowego, upośledzeń ruchu tła miodegeneracyjnego (różnego pochodzenia, też mózgowego, nerkowego, septycznego i inn.), zaś ex juvandibus hipocalcemię skutkującą porażeniem ( krowa leży na boku z głową zarzuconą do tyłu,z zamkniętymi oczami, bez świadomości z osłabionymi odruchami wpadając w śpiączkę); oraz hipomagnezemię skutkującą tężyczką(krowa leży z wyciągniętymi nogami,z grzbietem wygiętym nadwyprostnie, mięśnie napięte,oczy otwarte, widać lęk zwierzęcia,często mimowolna defekacja) Pozostaje sprawa w tym przypadku najważniejsza ale o której autorzy nie wspomnieli nawet (po prostu nie mają o tym pojęcia) HIPOFOSFATEMIA!
    Najczęstszą przyczyną zalegania (niemożność wstania przy zachowanej świadomości,z przyjmowaniem pozycji mostkowej,czołganiem się, zachowanym łaknieniem, nieskuteczną terapią solami wapnia) jest niedobór fosforu. Czynnikiem wikłającym i pogarszającym rokowanie (a nawet pierwotnym,uwzględniając szlaki metaboliczne fosforu jest stłuszczenie wątroby) Połączenie obu tych jednostek jest określane mianem zespołu okołoporodowego w mało rozwiniętej postaci dającego szansę na wstanie krowy, ale z całą gamą dalszych schorzeń jak: metritis, mastitis, hepatitis, immunosupresja, jałowość lub trudność w zacieleniu, a więc skutkujących negatywnie ekonomicznie.
    Opisana jednostka chorobowa swą genezę ma dość odległą bo datuje się - z mojego doświadczenia- w okresie minionego zasuszenia a już na pewno w minionej laktacji, gdy krowa przechorowała ketozę (nawet subklinicznie), ostatnie zasuszenie było źle prowadzone, krowa była w za dobrej kondycji a wszystko zaostrzone niedoborem fosforu.
    Uwaga- zaleganie downer krowy otłuszczonej rokuję bardzo źle, z doświadczenia wiem że nie wstanie mimo prób intensywnego leczenia.
    Opisana jednostka przy prawidłowej prewencji nie występuje, czyli koszty poniesione na prewencję (niewielkie) ratują właściciela od kosztów leczenia lub strat przy uboju z koniecznośći (150 zł od hycla)
    Zasady profilaktyki i prewencji oraz preparaty do stosowania dla zapobiegania opisanym schorzeniom metabolicznym, program żywieniowy i profil metaboliczny dla przesiewowego wychwytywania krów zagrożonych syndromem porodowym i w razie potrzeby odpowiednią metafilaktykę proponuję zainteresowanym hodowcom.
    Roman Lasocki lek.wet.
    specjalista prewencji wet.
    doradca żywienia zwierząt
    rola.wet@gmail.com
  • Hrabia 2017-01-02 09:06:36
    u mnie też krowa zawsze poleguje. Po prostu nie mieści się na półce w lodówce, więc ją kładę... zimna to podstawa, a gości czymś należy ugościć...
  • Z Radomia na wieś chcę. 2017-01-01 21:30:45
    A to nie jest tak ,że tym krowom po prostu chce się spać? Zawsze tak myślałam.
ZOBACZ WSZYSTKIE KOMENTARZE

PISZESZ DO NAS Z ADRESU IP: 54.225.17.239
Dodając komentarz, oświadczasz, że akceptujesz regulamin serwisu

Drodzy Użytkownicy!

W związku z odwiedzaniem naszych serwisów internetowych przetwarzamy Twój adres IP, pliki cookies i podobne dane nt. aktywności lub urządzeń użytkownika. Jeżeli dane te pozwalają zidentyfikować Twoją tożsamość, wówczas będą traktowane jako dane osobowe zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/679 (RODO).

Administratora tych danych, cele i podstawy przetwarzania oraz inne informacje wymagane przez RODO znajdziesz w Polityce Prywatności pod tym linkiem.

Jeżeli korzystasz także z innych usług dostępnych za pośrednictwem naszych serwisów, przetwarzamy też Twoje dane osobowe podane przy zakładaniu konta, rejestracji na eventy, zamawianiu prenumeraty, newslettera, alertów oraz usług online (w tym Strefy Premium, raportów, rankingów lub licencji na przedruki).

Administratorów tych danych osobowych, cele i podstawy przetwarzania oraz inne informacje wymagane przez RODO znajdziesz również w Polityce Prywatności pod tym linkiem. Dane zbierane na potrzeby różnych usług mogą być przetwarzane w różnych celach, na różnych podstawach oraz przez różnych administratorów danych.

Pamiętaj, że w związku z przetwarzaniem danych osobowych przysługuje Ci szereg gwarancji i praw, a przede wszystkim prawo do sprzeciwu wobec przetwarzania Twoich danych. Prawa te będą przez nas bezwzględnie przestrzegane. Jeżeli więc nie zgadzasz się z naszą oceną niezbędności przetwarzania Twoich danych lub masz inne zastrzeżenia w tym zakresie, koniecznie zgłoś sprzeciw lub prześlij nam swoje zastrzeżenia pod adres odo@ptwp.pl.

Zarząd PTWP-ONLINE Sp. z o.o.

Zgłoś swoje propozycje zmian!


Dziękujemy za współpracę!