Oprócz ponoszonych znacznych kosztów związanych z codziennym dojazdem na plantację kukurydzy sprzętem przystosowanym do koszenia kukurydzy (sieczkarnia jednorzędowa agregowana z ciągnikiem lub niewielkiej wydajności sieczkarnia samobieżna) rozważyć należy aspekt żywieniowy.

Kukurydza jest dość specyficzną rośliną. Początkowo jej rozwój to głównie dynamiczny rozwój łodyg, liści i rdzeni kolb, czyli praktycznie cała pula włókna surowego. Plon suchej masy części wegetatywnej roślin kukurydzy osiąga swoje maksimum mniej więcej ok. 90 dnia wegetacji (czyli obecnie).

W następnej fazie wzrostu kukurydzy rośnie udział węglowodanów, co jest związane z gromadzeniem skrobi w ziarnie. Zjawisko to obrazuje pewną specyficzność kukurydzy i przewagę nad innymi roślinami pastewnymi. Ponieważ w plonie wzrasta udział ziarna, a udział włókna (łodyg i liści) jest proporcjonalnie niższy.
Oczywiście z każdym dniem następuje wzrost ilości włókna w częściach wegetatywnych roślin (proces drewnienia), jednak tempo przyrostu skrobi w ziarnie jest zdecydowanie wyższe.

W początkowej fazie wzrostu kukurydzy, oprócz wspomnianego wysokiego udziału włókna w zielonce znajdziemy również wysoką zawartość wody, która ograniczyć może pobranie paszy. Zielonka kukurydziana jest niskiej wartości (przez brak lub niepełne wykształcenie kolby – brak energii, białka również nie ma sensu się doszukiwać w tej paszy), przez co nie da się pokryć potrzeb pokarmowych krów, tym samym produkcyjność naszych zwierząt może znacznie się zmniejszyć, pogorszeniu mogą ulec również wskaźniki pozaprodukcyjne jak np. parametry rozrodu.