Oprócz ponoszonych znacznych kosztów związanych z codziennym dojazdem na plantację kukurydzy sprzętem przystosowanym do koszenia kukurydzy (sieczkarnia jednorzędowa agregowana z ciągnikiem lub niewielkiej wydajności sieczkarnia samobieżna) rozważyć należy aspekt żywieniowy.

Kukurydza jest dość specyficzną rośliną. Początkowo jej rozwój to głównie dynamiczny rozwój łodyg, liści i rdzeni kolb, czyli praktycznie cała pula włókna surowego. Plon suchej masy części wegetatywnej roślin kukurydzy osiąga swoje maksimum mniej więcej ok. 90 dnia wegetacji (czyli obecnie).

W następnej fazie wzrostu kukurydzy rośnie udział węglowodanów, co jest związane z gromadzeniem skrobi w ziarnie. Zjawisko to obrazuje pewną specyficzność kukurydzy i przewagę nad innymi roślinami pastewnymi. Ponieważ w plonie wzrasta udział ziarna, a udział włókna (łodyg i liści) jest proporcjonalnie niższy.
Oczywiście z każdym dniem następuje wzrost ilości włókna w częściach wegetatywnych roślin (proces drewnienia), jednak tempo przyrostu skrobi w ziarnie jest zdecydowanie wyższe.

W początkowej fazie wzrostu kukurydzy, oprócz wspomnianego wysokiego udziału włókna w zielonce znajdziemy również wysoką zawartość wody, która ograniczyć może pobranie paszy. Zielonka kukurydziana jest niskiej wartości (przez brak lub niepełne wykształcenie kolby – brak energii, białka również nie ma sensu się doszukiwać w tej paszy), przez co nie da się pokryć potrzeb pokarmowych krów, tym samym produkcyjność naszych zwierząt może znacznie się zmniejszyć, pogorszeniu mogą ulec również wskaźniki pozaprodukcyjne jak np. parametry rozrodu. Podobał się artykuł? Podziel się!