Ubój z konieczności dotyczy zwierząt zdrowych, które uległy wypadkowi, np. nastąpiło złamanie kończyny, uszkodzenie kręgosłupa lub inne urazy, które uniemożliwiają zwierzęciu poruszanie się w sposób naturalny i tym samym transport do rzeźni.

Rozwiązanie takie ma na celu oszczędzenie zwierzętom niepotrzebnych cierpień, na jakie mogłyby być narażone przy normalnym transporcie do zakładu ubojowego. Jest to także szansa na uratowanie wartości rzeźnej tuszy.

Przed dokonaniem uboju z konieczności zwierzęta muszą zostać poddane badaniu przedubojowemu przez lekarza weterynarii. Następnie, po uboju zwierzę musi zostać przewiezione do rzeźni. Jeżeli od chwili dokonania uboju do przybycia do zakładu upływa więcej niż dwie godziny, zwierzę musi zostać schłodzone. W przypadku, gdy klimat na to zezwala, nie ma konieczności poddawania zwierzęcia chłodzeniu aktywnemu.

Wraz ze zwierzęciem do rzeźni musi być dostarczone oświadczenie właściciela zwierzęcia, stwierdzające jego tożsamość oraz zawierające informację na temat weterynaryjnych produktów leczniczych lub innych środków, jakie podawano zwierzęciu, z określeniem dat podawania i okresów karencji.

Dodatkowo należy dołączyć poświadczenie lekarza weterynarii, stwierdzające korzystny wynik badania przedubojowego, jego datę i czas oraz przyczynę uboju z konieczności, a także charakter leczenia, jakiemu poddano daną sztukę.

Główny Inspektorat Weterynarii na swojej stronie internetowej udostępnia "Wykaz rzeźni przyjmujących zwierzęta po uboju z konieczności poza rzeźnią (w gospodarstwie), zgodnie z rozporządzeniem (WE) 853/2004". Poniżej publikujemy wykaz tych zakładów opracowany przez GIW.


Podobał się artykuł? Podziel się!