PARTNERZY PORTALU
  • partner portalu farmer.pl
  • partner portalu farmer.pl
  • partner portalu farmer.pl
  • partner portalu farmer.pl

Jak opłacalnie produkować wołowinę?

Jak opłacalnie produkować wołowinę?

Autor: Prof. dr hab. inż. Jan Szarek, Katedra Hodowli Bydła Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie

Dodano: 03-12-2012 11:03

Tagi:

Producent dobrze zorganizowany może być partnerem dla przemysłu mięsnego.



Wołowina stanowi szczególny produkt polskiego rolnictwa z uwagi na rolę jaką odgrywała na rynku krajowym i odgrywa aktualnie na rynku międzynarodowym. W latach 80-tych produkowaliśmy ponad 1 600 000ton wołowiny, ale wtedy populacja bydła liczyła ponad 13mln, a w tym krów około 6,5 mln. Tak stosunkowo wysoki stan pogłowia bydła umożliwiał eksport młodego bydła rzeźnego (głównie buhajków) na poziomie około 1 200 000 sztuk przeważnie do Italii i Grecji. Aktualnie produkujemy około 660 000ton wołowiny, zatem spadek jej produkcji należy szacować na około 50% w minionym dwudziestoleciu. Jako ewenement swego rodzaju należy podać fakt, że Polska eksportuje około 70% wołowiny głównie na rynek Unii Europejskiej, ale ostatnio także do Rosji i Turcji. Równocześnie wystąpił spadek konsumpcji wołowiny w kraju z poziomu 16 kg do 4kg na głowę statystycznego Polaka (Skarżyńska A.,2007). Produkcja wołowiny rośnie rocznie o 3%. Powyżej przytoczone dane liczbowe uzasadniają prognozę prof. H. Jasiorowskiego seniora hodowców bydła mięsnego w Polsce, że hodowla bydła mięsnego i produkcja wołowiny mają szansę na rozwój w przyszłości a co ważniejsze na zbyt nie tylko na rynku krajowym, ale także europejskim pod warunkiem niedopuszczenia do tego rynku przez UE krajów Ameryki Południowej (zwłaszcza Brazylii produkującej wołowinę trzykrotnie taniej jak w Europie). M.in. będzie to realne jak systematycznie będzie w Polsce poprawiana jakość wołowiny i opłacalność jej produkcji, która zależy głównie od kosztów produkcji, jakości wołowiny i ceny jej zbytu. O ile na ten ostatni czynnik producent praktycznie ma bardzo ograniczony wpływ, to na dwa pierwsze z w/w. czynników ma i to nawet decydujący moim zdaniem, co będę się starał poniżej udowodnić.

Metody produkcji wołowiny

W Polsce musi upłynąć jeszcze wiele lat zanim podstawą do produkcji wołowiny będą czyste rasy mięsne, bo posiadamy tylko około 25 000 krów i jałowic ras mięsnych, co wystarcza do zapewnienia remontu buhajów mięsnych w zakładach unasieniania i na punktach kopulacyjnych. Zresztą Francja, która posiada połowę krów mięsnych w strukturze rasowej też produkuje wołowinę w oparciu o krzyżowanie towarowe ras mlecznych z mięsnymi. Produkować wołowinę na bazie ras mięsnych mogą tylko Amerykanie posiadający około 10 mil. krów mlecznych i ponad 30 kilka milionów krów ras mięsnych. Farmer amerykański najczęściej chowa dwie rasy mięsne a trzeci komponent to kupowane buhaje trzeciej rasy mięsnej a to umożliwia oparcie produkcji wołowiny na mieszańcach trójrasowych, co gwarantuje uzyskanie maksymalnej heterozji.
Metody produkcji wołowiny można podzielić wg kryterium intesywności opasu na trzy grupy: intenywne, ekstensywne i średniointensywne. Z intensywną produkcją wołowiny mamy do czynienia jak żywimy opasy dużymi dawkami paszy treściwej do wieku 10 – 12 m-cy. W obecnych warunkach gospodarczych Polski(relacji ceny zboża do wołowiny i mleka) cena zboża jest zbyt wysoka, aby duży udział w dawce pokarmowej zboża nie spowodował niskiej efektywności ekonomicznej takiego opasu młodego bydła rzeźnego. Ta metoda opasu może być stosowana w rejonach, gdzie nie występują trwałe użytki zielone i mamy do czynienia z gruntami ornymi uprawianymi na kompleksach gleb pszenno-buraczanych. Przyrosty średnie dobowe w tym opasie powinny dochodzić do 2kg w okresie pierwszego roku życia. Opas pół intensywny pozwala uzyskać opasy dojrzałe do uboju w wieku 18-22 m-cy. Zalecamy go do stosowania w rejonach gleb kompleksów żytnio-ziemniaczanych sprzyjających uprawom polowym. Użytki zielone powinny zapewnić pokrycie części zapotrzebowania pokarmowego opasów, których średnie przyrosty dobowe winny się wahać około 1kg. Ponieważ 80% gleb Polski to piaski, stąd ta metoda najczęściej jest spotykana terenie kraju. Opas ekstensywny zaleca się stosować jedynie w rejonach występowania dużych areałów trwałych użytków zielonych jak np.: Bieszczady, Pdhale, Dolny Śląsk, Pomorze Zachodnie, Warmia i Mazury, Krowim Bagnie na Lubelszczyźnie lub też na odłogach i ugorach, którym chcemy przywrócić funkcję rolniczą. W tym systemie opasy są chowane przez dwa sezony na pastwisku a jeden sezon zimują w oborze. Końcową masę ciała uzyskują w wieku 2 - 2,5 lat przy średnich przyrostach dobowych około 0,5kg. Ta metoda opasu jest powszechnie stosowana na Wyspach Brytyjskich (a zwłaszcza w Irlandii) pod nazwą Suckler Calf Production. Ten system opasu był testowany w wielu rejonach Polski jak np.: Autor artykułu prowadził 15-to letnie doświadczenia w PSK Stubnie k. Przemyśla. Opas ekstensywny można krótko scharakteryzować, jako:

1. maksymalne wykorzystanie pastwiska w żywieniu krów – mamek wraz ze swoimi cielętami, albo opasami, zaleca się chów opasów na pastwisku od marca do grudnia

2. oczywiście, krów się nie doi, albo wydaja częściowo, bo ich mleko ssą cielęta przebywające razem, z matkami na pastwisku

3. opasy po pierwszym sezonie pastwiskowym jesienią i zimą karmi się kiszonką, a po drugim sezonie pastwiskowym powinny w wieku 2-2,5 roku osiągnąć masę ciała od 500 do600kg i one stają się dojrzałe do uboju.

W tym ostatnim systemie opasu mogą być stosowane różne modyfikacje a dotyczą one głównie skracania okresu opasu do około 20 m-cy, na drodze mniej lub więcej intensywnego żywienia. Można np.; skrócić okres opasu do jednego sezonu pastwiskowego jak cielęta pochodzą z wycieleń jesienno-zimowych. Podstawowym warunkiem osiągnięcia sukcesu ekonomicznego w produkcji wołowiny jest użycie do opasu odpowiednich cieląt a to z kolei zależy od doboru rodziców; krowa matka winna być mieszańcem dwurasowym, a buhaj powinien reprezentować trzecią rasę, bo wtedy uzyskujemy mieszańca trójrasowego, co może umożliwić wykorzystanie maksymalne zjawiska heterozji. Do tego krzyżowania trójrasowego należy w tym celu dobrać zwierzęta odpowiednich ras.

Jak utworzyć stado mięsne krów-mamek

Podstawą produkcji wołowiny w Polsce powinny być cielęta-mieszańce pochodzące z kojarzenia krów mlecznych (phf ncb i nczb) lub mięsno-mlecznych (ncb, nczb, pc, simmental) z buhajami ras mięsnych.

Dostępne w Polsce rasy mięsne można poklasyfikować biorąc pod uwagę różne kryteria a to: o znaczeniu (zasięgu) światowym i regionalnym, geograficzne (rasy kontynentalne i wyspiarskie), pochodzeniowe, eksterierowe, kraj pochodzenia, kalibru ciała. Wg tego ostatniego kryterium wyróżnimy rasy:

    duże - późno dojrzewające tzw. ojcowskie

    średnie, które zajmują miejsce pośrodku między dużymi a małymi co do kalibru ciała i potencjalnych cech wzrostu małe - wcześnie dojrzewające tzw. mateczne.

Typowymi przedstawicielami ras mięsnych matecznych są aberdeen angus (aa)czarny i czerwony, hereford, black welch i inne rasy wcześnie dojrzewające małego kalibru. Najlepiej nadają się do opasu ekstensywnego do masy ciała około 500kg. Przydatne są do opasu w warunkach skrajnie niekorzystnych, jako zwierzęta mało wymagające. Charakteryzują się bardzo dobrą płodnością, wyjątkową żywotnością, łatwymi wycieleniami, bardzo dobrymi wynikami odchowu cieląt. Buhaje omawianych ras przede wszystkim nadają się do kojarzenia z jałowicami i także krowami, ale nie o budowie zadu poziomej (jak guzy biodrowe i kulszowe znajdują się na tej samej wysokości). Łatwo stosunkowo wycielają się krowy i jałowice o tzw. zadzie umiarkowanie spadzistym.

Przy tworzeniu stada bydła mięsnego lub krzyżowaniu towarowym trójrasowym, do komponentu krów rasy wyjściowej powinno się dobierać buhaja rasy matecznej (aby uzyskać potomstwo F1)  Do krycia jałowic tego pokolenia dobieramy buhaja rasy ojcowskiej. Tak uzyskane trójrasowe mieszańce pokolenia F2 w całości przeznacza się na opas uzyskując przy tym do 25% efektu heterozji.

Typowe przedstawicielki ras ojcowskich to :simmentale mięsne, charolaise, blond e d’aquitaine, białe mięsne rasy włoskie: chianina, marchigiana, romaniola, podolika, gelbvieh i inne rasy późno-dojrzewające. Potomstwo czystorasowe w/w. ras i ich mieszańce najlepiej nadają się do opasu intensywnego do wysokiej masy ciała przy uboju(od 600kg do 700 kg). Uzyskuje się od nich wołowinę kulinarną czyli mięso o wysokiej jakości – nieprzetłuszczone. Jednak ich ujemna cecha polega na możliwości wzrostu częstotliwości wystąpienia ciężkich porodów.
Typowe rasy średnie to piemontese i limousine

Ten podział ras na ojcowskie i mateczne ma znaczenie istotne przy tworzeniu stada krów mamek i przy doborze komponentów do krzyżowania towarowego. Na podstawie wyników wieloletnich doświadczeń przeprowadzonych przez Autora artykułu w PSK Stubno k. Przemyśla należy rekomendować kojarzenie krów czarno- lub czerwono – białych z buhajami aa. Potomstwo męskie w całości kierujemy na opas i ubój, natomiast żeńskie będą stanowi znakomite krowy mamki o wybitnym instynkcie macierzyńskim, o poprawionym umięśnieniu, dobrej wydajności mleka, wyższej płodności, lepszym zdrowiu (m.in. zwiększonej odporności na mastitis i raka oczu). Należy prognozować, że krowy-mamki o takim pochodzeniu będą bardzo dobrze odchowywać cielęta dając im przyrosty masy ciała średnie do 1800g/dobę. Krowy-mieszańce po aa dziedziczą łatwość wycieleń, rodzą małe cielęta, co ogranicza liczbę trudnych porodów. Również dobre wyniki uzyskano z kojarzenia krów simentalskich z buhajami limousine. Najlepsze wyniki uzyskuje się krzyżując rasę simentalską z aa, co zostało dowiedzione w skali światowej. Cechy ujemne jednej rasy są niwelowane cechami dodatnimi drugiej rasy jak np.: mały kaliber ciała aa poprawia duży kaliber simentala itp.

Jakiej rasy buhaja użyć do krycia lub inseminacji krów mamek?

Z pewnością buhaja rasy mięsnej ojcowskiej, ale jakiej dokładnie to będzie zależeć od tego czy potomstwo przeznaczymy do opasu intensywnego w bukaciarni czy ekstensywnego na pastwisku. W pierwszym przypadku powinno się rekomendować buhaja rasy charolaise a w drugim buhaja simmentala. W obu przypadkach tych buhajów nie powinno się kojarzyć z jałowicami i krowami o poziomej budowie zadu z uwagi na wystąpienie ciężkich porodów. Rasy ojcowskie przekazują potomstwu zdolność do intensywnego wzrostu i dużej końcowej masy ciała (nawet ponad 700kg). Przy wyborze buhaja na ojca cieląt od krów mieszańców (F1) należy też brać pod uwagę wymagania przemysłu mięsnego. Warto wspomnieć, że w czasie tworzenia stad bydła mięsnego na drodze krzyżowania wypierającego ras miejscowych w pokoleniu F2 wystąpi efekt heterozji rzędu 25% (F1=9% + F2=16% co w sumie daje 25%). Takie badania były prowadzone przez 15 lat w PSK Stubno, a była to próba uzyskania tzw. aa stubniańskiego na bazie wybrakowanych jałowic ncb i simmentalskich z hodowli czystorasowej krytych buhajami aa sprowadzonymi w postaci zarodków z USA. Prace zostały przerwane z powodu prywatyzacji Stadniny. Jako przykład zakończony sukcesem podobnej pracy hodowlanej można podać Szkołę Rolniczą w Moor (Szwajcaria), gdzie przez 25 lat krzyżowano wypierająco rasę simentalską z rasą aa z USA. W szóstym pokoleniu uzyskano czystorasowe stado 300 krów aa utrzymywanych na pastwisku. Wołowina pozyskiwana od tych krów była sprzedawana po 56 CHF, natomiast wołowina produkowana tradycyjnie od simmentali tylko po 11 CHF.

Jak zorganizować produkcję wołowiny?

Gospodarstwa posiadające odpowiedni areał trwałych użytków zielonych mogą tworzyć stada mięsne w oparciu o krowy mleczne wybrakowane z hodowli a zdolne do rodzenia cieląt. Można je wypędzić na pastwisko wraz z buhajami wybranej rasy mięsnej (licząc 1 buhaj na 25 krów). Pastwisko wcześniej powinno być odpowiednio przygotowane, a to: ogrodzone, podzielone na kwatery, doprowadzoną wodą i urządzonym wodopojem (utwardzone podłoże wokół koryta). W przypadku braku źródła wody na pastwisku lub w jego pobliżu, to wtedy wodę należy dowozić beczkowozem najlepiej wyposażonym w poidła. Korzystne będzie umieszczenie w obrębie pastwiska lizawek lub karmideł z mieszanką mineralną. Pewien komfort można zapewnić zwierzętom poprzez zainstalowanie czochradeł(szczotek) z doprowadzonym do nich płynem owadobójczym. Dobrze by było zapewnić zwierzętom możliwość korzystania z miejsc zacienionych i chroniących przed wiatrem (drzewa lub wiata). Trawa na kwaterach wypasionych winna być podkoszona, zbronowana, zasilona nawozami sztucznymi i podsiewana nasionami traw szlachetnych, koniczyny białej lub innych motylkowych odpowiednio dobranych do danych warunków. Szczególnie należy dbać o odpowiedni skład runi pastwiskowej, bo to m.in. warunkuje poziom przyrostów wypasanych zwierząt. Z moich obserwacji wynika, że jeszcze zbyt dużo użytków zielonych w Polsce nie jest objętych racjonalną gospodarką pastwiskową. Posiadamy ogromne rezerwy najtańszej paszy a przy tym najzdrowszej dla bydła mięsnego. W warunkach klimatycznych Polski, bydło mięsne nie wymaga budynków chroniących go przed chłodem lub wiatrem. W okresie zimowym zwierzęta powinny być chowane wolnostanowiskowo na głębokiej ściółce w tanich wiatach, lub niewykorzystywanych magazynach lub też stodołach czy w końcu w wyeksploatowanych oborach krów mlecznych, lub stajniach.

Produkcję wołowiny powinno się też prowadzić nawet w specjalistycznych fermach krów mlecznych, jako kierunek uzupełniający. Do tego celu można wykorzystać niedojady ze żłobów krów mlecznych i gorszej jakości pastwiska. Jak należy zorganizować taką produkcję wołowiny pokazano na rys. 1. Przedstawia on modelową produkcję wołowiny opartą o zwierzęta pochodzące ze specjalistycznej obory mlecznej. W modelu założono, że 30% krów przeznacza się do krzyżowania towarowego a to gwarantuje reprodukcję mlecznego stada podstawowego. Stosując tzw.” chów razówek” możemy zwiększyć produkcję wołowiny o dalsze 20%. W takim gospodarstwie powinno się też wykorzystać tzw. „mleko szpitalne” do odpajania cieląt. Mleko szpitalne pozyskuje się od krów starych o wysokim poziomie komórek somatycznych, albo od krów z subklinicznymi zapaleniami wymienia. Mlekiem szpitalnym mogą być karmione tylko cielęta przeznaczone na opas. rys.1 widać, że 3 krowy wybrakowane z obory powinny być kryte buhajem mięsnym lub inseminowane jego nasieniem. Urodzone buhajki kieruje się do opasarni, a w przypadku cieląt od krów hf do tuczu na białe mięso.
 
Specyfika żywienia bydła mięsnego

Podstawowym czynnikiem determinującym opłacalność opasu są koszty skarmionej paszy szacowane na około 70%. Sukces w opasie bydła zależy od sposobu żywienia i wykorzystania racjonalnego paszy. Stąd też żywienie „na pastwisku przez cały rok” jest najtańsze. Rozumieć to tak należy, że bydło mięsne całodobowo przebywa na pastwisku w okresie od marca do grudnia a tylko przez 3-4 miesiące zimowe karmione powinno być kiszonką lub sianokiszonką zrobioną z trawy na wiosnę, kiedy jest jej nadmiar. Część kwater niewypasionych kosimy i zakiszamy. Należy tak sterować rozrodem stada, aby wycielenia były skupione w okresie od 15 marca do 15 kwietnia. Wtedy matki wychodzą ze swoimi cielętami na pastwisko, na którym przebywają do początku zimy. W okresie zimy też mogą pozostać na pastwisku pod warunkiem, że zwierzęta będą dokarmiane a poidła z wodą będą zabezpieczone przed zamarzaniem. Taki system chowu jest z dobrym skutkiem praktykowany w Agofirmie Witkowo od kilkunastu lat z dobrym skutkiem. Taki sposób chowu jest najtańszy a w konsekwencji najbardziej opłacalny. Strategia spasania wyprodukowanej masy zielonej i jej koszenia (tzw. system kośno-pastwiskowy) na użytkach zielonych jest kluczowym elementem sukcesu ekonomicznego w produkcji wołowiny.

Na krowę mamkę wraz z cielęciem przewiduje się od 0,5 do 1ha użytków zielonych w pierwszym sezonie roku wypasu. W drugim roku wypasu na krowę z rocznym opasem do momentu jego sprzedaży późną jesienią należy przeznaczyć od 0,8 do 1,6ha w zależności od wydajności pastwiska. W okresie od kwietnia do lipca obserwujemy szczyt wzrostu runi pastwiskowego. W tym okresie jej nadwyżki kosimy sporządzając kiszonkę lub sianokiszonkę na okres zimowy. W tym okresie ograniczamy nawet do zera skarmianie pasz treściwych pod warunkiem, że pasze objętościowe będą dobrej jakości. Jednak, jeżeli bylibyśmy zainteresowani przyspieszeniem procesu opasu, to należy dokarmiać zwierzęta mieszanką treściwą składającą się ze śruty jęczmiennej i wytłoków rzepakowych(70% śruty + 25% wytłoków+5% mieszanki witaminowo-mineralnej). W żywieniu opasów jednorocznych zwykle stosuje się podawanie 1kg mieszanki a 2wdrugim roku podaje się buhajkom i kastratom 4kg mieszanki, a w żywieniu jałowic skarmiamy tylko 2 kg. Podstawowa zasada takiego opasu polega na oszczędzaniu pasz w okresie żywienia zimowego biorąc pod uwagę możliwość kompensacji procesu wzrostu po wyjściu zwierząt na pastwisko. Takie postępowanie jest uzasadnione  z punktu widzenia ekonomicznego. Jeżeli jednak producent będzie zainteresowany produkcją wołowiny kulinarnej, tow opasie należy stosować taki poziom żywienia, który gwarantuje uzyskanie przyrostów dziennych na poziomie 700-800g u jałowic i 900-1000g u buhajków. Opas należy prowadzić do minimum 500kg u jałowic i minimum 600kg u buhajków. Jednak z uwagi na pogłębiający się deficyt cieląt, które mogą być przeznaczone na opas po zaspokojeniu zapotrzebowania na zwierzęta remontowe, zaleca się opasanie nawet do 900-1000kg. Orientacyjnie wymienione masy ciała opasów gwarantują uzyskanie żywca wołowego o wysokiej jakości i właściwym stopniu dojrzałości rzeźnej. Jeszcze raz powtórzę, że w Polsce ekstensywny system opasu młodego bydła jest ekonomicznie najefektywniejszy. Powinien być stosowany w rejonach czy też gospodarstwach posiadających odpowiedni areał trwałych użytków zielonych.  W pierwszym etapie krzyżowania towarowego na terenie całego kraju powinno się użyć ras aa i hereford. Natomiast w drugim etapie w rejonach górskich i podgórskich Polski Południowej i Pomorza Zachodniego należy korzystać z ras ojcowskich, ale najkorzystniej z simentali. W rejonach nizinnych z kolei, gdzie przeważają grunty orne należy korzystać z buhajów ras ojcowskich a to: limousine, piemontese, charolaise. Produkcja wołowiny jest kapitało-oszczędna i praco-oszczędna, natomiast ziemio-chłonna, z czego wynika stwierdzenie, że idealnie się nadaje do zagospodarowania ugorów i odłogów, których powierzchnia ma tendencję rosnącą.

Dalszy rozwój hodowli bydła mięsnego i poprawa opłacalności produkcji wołowiny zależą od zorganizowania się hodowców w rasowe związki w ramach ZHiPBM a producentów wołowiny w grupy producentów. To jest podstawowy warunek, aby producentów dorobek nie był przejmowany przez pośredników między zakładami mięsnymi a producentami. Radykalne, ale równocześnie racjonalne rozwiązanie polega na powołaniu placów aukcyjnych, na których zakłady mięsne poprzez licytację kupowałyby od producentów bydło rzeźne.

Podobał się artykuł? Podziel się!

MULTIMEDIA

×

WSZYSTKIE KOMENTARZE (27)

  • Marcin 2014-08-29 22:26:08
    www.herefordwarmia.pl
  • arszczecin 2012-12-27 20:34:06
    dawid. 14 czy 24 miesiące do 700 kg czymiesz?
  • dawid mazowsze 2012-12-27 20:24:17
    ja daje oporowo siana dotego 20kg ziemniaka i dotego 2,5kg śruty. Ekonomicznie nie kupuje dużo koncentratu, mam swoje biało w łubinie słodkim. Byk przeciętnie w wieku 14mie ma 680kg ok. pije mleko od matki 4miesiace czasem dłużej. Uważam ze byki sie opłacają!
  • kissmy... 2012-12-06 01:08:05
    nie wiem jaka waga, miesza wszystko ze sobą zasadniczo, ale z przewaga limousin, wagi ubojowej nie znam, wozu nie ma wszystko ręcznie - tzn przy użyciu ładowarki
  • arszczecin 2012-12-06 00:07:23
    jak będą głodne to i słomę zeżrą ;)
    bedzie kuła i pobudzała do trawienia, plus s.m.
    ale to raczej śladowe ilości, u mnie ze ściółki co niektóre wyciągną dużo.
    a z resztą słoma ma iść na pelet/brykiet ;)
    trza Lewara zapytać, on napisze i ładnie i fachowo
    przy jakiej wadze ten kumpel twój sprzedaje?? jaka rasa? jak karmi? miesza w wozie? po ile kupuje odpad kukurydziany,
    ogólnie kuku pocięta raczej krótko, pyry też, więc słoma poprawi strukturę .
  • kissmy... 2012-12-05 23:00:14
    a słoma?
  • arszczecin 2012-12-05 22:30:59
    kissmy, nie wiem jak z pyrami, bo te cięzko zbilansować ( mało włókna , może to powodować biegunkę ) ale dla 10 miesięcznego byka należało by dać kuku na poziomie 10-25 kg/szt/dzień.
    pyrów 6 kg wychodzi,
    ziarna kuku wychodzi coś koło 6 kg, mi żywieniowcy nakazali do max 2 kg/szt/dzień.
    mało tej średniejh objęt wychodzi
  • kissmy... 2012-12-05 12:13:54
    białko daje raczej z treściwych, koło tony schodzi również ziarna kukurydzy a ziemniaków też niecała tona, a ile objętościowych powinno przypadać dziennie na sztukę? jak rozumiem dużo mniej niż u bydła mlecznego
  • arszczecin 2012-12-05 10:29:42
    kissmy 10 ha kuku, 50 t kiszonkiz ha wychodzi na dzień 1.3 t , ok 6 -7kg dziennie kuku na szt, nie realne jeśli kuku glownym objętość.
    kuku to energia, ziemniak skrobia więc też cukier. , ile pyr daje?
    mi brakuje tu białka
  • kissmy... 2012-12-05 10:12:28
    jakie jest zużycie paszy na 1kg przyrostu u opasów, mój znajomy nie ma ani hektara łąki, zbiera tylko 10ha kukurydzy na kiszonkę do tego odpady od ziarna kukurydzy i ziemniaki, na tym opasa około 200 sztuk w cyklu zamkniętym (razem z mamkami), średni czas opasu to 2 lata i zejście po 9zł/kg
ZOBACZ WSZYSTKIE KOMENTARZE

PISZESZ DO NAS Z ADRESU IP: 54.166.207.223
Dodając komentarz, oświadczasz, że akceptujesz regulamin serwisu

Drodzy Użytkownicy!

W związku z odwiedzaniem naszych serwisów internetowych przetwarzamy Twój adres IP, pliki cookies i podobne dane nt. aktywności lub urządzeń użytkownika. Jeżeli dane te pozwalają zidentyfikować Twoją tożsamość, wówczas będą traktowane jako dane osobowe zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/679 (RODO).

Administratora tych danych, cele i podstawy przetwarzania oraz inne informacje wymagane przez RODO znajdziesz w Polityce Prywatności pod tym linkiem.

Jeżeli korzystasz także z innych usług dostępnych za pośrednictwem naszych serwisów, przetwarzamy też Twoje dane osobowe podane przy zakładaniu konta, rejestracji na eventy, zamawianiu prenumeraty, newslettera, alertów oraz usług online (w tym Strefy Premium, raportów, rankingów lub licencji na przedruki).

Administratorów tych danych osobowych, cele i podstawy przetwarzania oraz inne informacje wymagane przez RODO znajdziesz również w Polityce Prywatności pod tym linkiem. Dane zbierane na potrzeby różnych usług mogą być przetwarzane w różnych celach, na różnych podstawach oraz przez różnych administratorów danych.

Pamiętaj, że w związku z przetwarzaniem danych osobowych przysługuje Ci szereg gwarancji i praw, a przede wszystkim prawo do sprzeciwu wobec przetwarzania Twoich danych. Prawa te będą przez nas bezwzględnie przestrzegane. Jeżeli więc nie zgadzasz się z naszą oceną niezbędności przetwarzania Twoich danych lub masz inne zastrzeżenia w tym zakresie, koniecznie zgłoś sprzeciw lub prześlij nam swoje zastrzeżenia pod adres odo@ptwp.pl.

Zarząd PTWP-ONLINE Sp. z o.o.

Zgłoś swoje propozycje zmian!


Dziękujemy za współpracę!