W przypadku bydła za głównego sprawcę uznaje się Trichophyton verrucosum, jednak z zainfekowanych tkanek często również identyfikuje się inne gatunki tj.: T mentagrophytes, T equinum, Microsporum gypseum, M nanum, M canis oraz wiele innych. Najczęściej schorzenie to dotyczy cieląt u których tworzą się zmiany skórne wokół oczu. U starszych zwierząt mogą się pojawić zmiany na całym ciele, w postaci plam z wypadniętymi włosami lub nawet biało-szarych skorup i ropni.

Grzybica jest schorzeniem które najczęściej występuje w okresie zimowym, w budynkach o dużej wilgotności, słabej wentylacji, ciemnych i przy zbyt dużym zagęszczeniu zwierząt. Podjęcie leczenia jest niezbędne szczególnie w przypadku bardzo wartościowych zwierząt, w związku z ograniczeniem rozprzestrzenienia zmian na ciele oraz zmniejszeniem zagrożenia zainfekowania pozostałych zwierząt w stadzie.

Jeśli chodzi o leczenie grzybic bydła to istniej wiele środków które wykazują pozytywne działanie u zwierząt. W przypadku niektórych substancji istnieje konieczność stosowania karencji. Z pośród płynów i aerozoli do bezpośredniego traktowania zmian skórnych, skuteczne okazywały się być min. 4 proc. siarczan wapnia, 0,5 proc. roztwór podchlorynu sodu (1: 10 domowego wybielacza), 0,5 proc. chloreksydyna, 1 proc. poliwidon jodu, natamycyna i enilkonazol.

Indywidualne zmiany mogą być traktowane z kolei mironazolem lub mleczkiem klotrimazolowym. Jednak zdecydowanie bardziej zalecanym działaniem jest zapobieganie grzybicom poprzez właściwe warunki utrzymania zwierząt, suplementacje mikro- i makroelementami oraz zastosowanie szczepień. Dostępne są szczepionki zawierające żywe, unieszkodliwione szczepy T. verrucosum, (np. Trichoben AV), które zabezpieczają zwierzęta przed grzybicą oraz zapobiegają jej rozprzestrzenieniu w stadzie. Zaszczepione cielęta (2 dawki w ciągu max 2 tyg.) nabywają już po miesiącu odporności, która trwa przynajmniej 1 rok.