O pojawiających się coraz częściej upadkach cieląt, związanych z wystąpieniem zespołu słabego cielęcia (ZSC) niedawno pisaliśmy na naszym portalu. Dziś postaramy się przybliżyć Państwu metody zapobiegania oraz leczenia stanów zmierzających do śmierci młodych zwierząt.

Żywienie

Bardzo ważnym elementem dla zdrowotności cielęcia bezpośrednio po ocieleniu, jest żywienie krowy w ostatniej fazie ciąży. W czasie ostatnich 50 dni tego stanu fizjologicznego, następuje 80 proc. rozwoju płodu. Tak więc błędy żywieniowe w okresie zasuszenia, odpowiadają w dużej mierze za występowanie upadków cieląt bezpośrednio po porodzie.

Główną rolę w prawidłowym rozwoju płodu odgrywa, zbilansowanie dawki pobieranej przez mlecznicę, pod względem zawartości białka oraz energii. Jak podaje literatura, dieta krów zbyt uboga w białko, przekłada się na zmniejszenie wigoru nowonarodzonych cieląt.

Brązowy tłuszcz, w który cielę zostaje zaopatrzone w czasie życia prenatalnego, stanowi dla niego zapas energii na pierwsze dni po porodzie. Na ilość tej tkanki zapasowej, wpływ ma żywienie wysokocielnej mlecznicy. Dlatego należy sterować kondycją krów w taki sposób, aby nie było potrzeby ‘odchudzania’ krów w ostatniej fazie ciąży. Jak pokazują wyniki badań, krowy, które w okresie zasuszania traciły znacząco na wadze, rodziły cielęta o obniżonej żywotności. Prawidłowe żywienie skraca czas, w jakim cielę zaczyna podnosić głowę oraz wstawać.

Leczenie

Jeśli po ocieleniu, osesek ma problemy z podnoszeniem głowy, lub w późniejszym czasie - wstawaniem, należy podać mu odpowiednią ilość siary za pomocą sondy. Lekarz weterynarii może podać cielęciu kroplówkę z roztworem glukozy, w celu zapewnienia oseskowi łatwo przyswajalnej energii. Celowe może okazać się również podanie dożylnie roztworu wodorowęglanu sodu, z powodu występowania przy niedotlenieniu kwasicy metabolicznej.

Ważne jest monitorowanie ciepłoty ciała cielęcia. W razie obniżenia temperatury, należy zapewnić oseskowi dodatkowe źródło ciepła.

Wystąpienie zespołu słabego cielęcia, zwiększa podatność zwierząt na zachorowania w późniejszym okresie życia.