Najczęściej wykorzystywanymi gatunkami zbóż w żywieniu bydła są jęczmień, pszenżyto, owies oraz kukurydza. Rzadziej stosowane jest żyto czy pszenica, którą przeznacza się głównie na pasze dla drobiu i trzody chlewnej.

Zboże można podawać zwierzętom w postaci śrutowanej (mielonej). Jednak taka forma rozdrobnienia wpływa niekorzystnie na procesy trawienne. Drobno zmielone ziarno, szczególnie gdy jego udział w dawce wysokowydajnych krów jest znaczący, ulega szybkiemu rozkładowi w żwaczu. W takiej sytuacji dochodzi do gwałtownego spadku pH w żwaczu, co stwarza ryzyko wystąpienia kwasicy.

Dla przeżuwaczy korzystniejsze jest podawanie ziarna zbóż w postaci gniecionej. Powoduje to spowolnienie procesu hydrolizy skrobi, co w znaczący sposób ogranicza zakwaszenie treści żwacza.

Wyjątek stanowi ziarno kukurydzy, ze względu na jego grubą okrywę. Zarówno ziarno suche, jak i wilgotne przeznaczone do zakiszania powinno być drobno zmielone. Zwiększamy w ten sposób dostępność skrobi w żwaczu, a także jelitach, co ogranicza straty energii.

Podobał się artykuł? Podziel się!