Podatność cieląt na choroby jest zdecydowanie wyższa niż ma to miejsce u dorosłych osobników. Układ odpornościowy nowonarodzonych cieląt nie jest jeszcze w pełni wykształcony, a do tego wszystkiego dochodzą liczne czynniki stresowe jak np. nowe środowisko w jakim są utrzymywane, żywienie czy pojenie.

Biegunki u osesków należą do chorób cieląt o największym znaczeniu ekonomicznym. Powiązane są z ogromnymi stratami spowodowanymi upadkami cieląt, koniecznością dodatkowej opieki oraz poniesieniem kosztów obsługi weterynaryjnej.

Biegunki u cieląt są typowym obrazem chorób wieloczynnikowych. Do zakaźnych przyczyn biegunek należą wirusy (rotawirusy, koronawirusy), bakterie (Escherichia coli) oraz pasożyty. Gdy ilość tych zarazków nie jest duża, zdrowe cielę jest w stanie samo sobie z nimi poradzić, jednak w połączeniu z wymienionymi wyżej czynnikami stresowymi cielę może zacząć chorować.

Objawy kliniczne obejmują oprócz widocznego rozluźnienia kału również zdecydowany brak apetytu i bolesność w okolicach jamy brzusznej.

Najskuteczniejszą metodą walki z biegunkami jest zapobieganie ich występowaniu. Utrzymanie higieny w kojcach (odkażanie przed wprowadzeniem każdego kolejnego cielęcia, częsta wymiana ściółki), a także higiena pojenia siarą i czystość urządzeń do tego wykorzystywanych, są podstawowymi elementami walki z biegunkami u cieląt. Na dalszych miejscach jest dopiero stosowanie preparatów leczniczych.

W profilaktyce biegunek bardzo ważne jest również prawidłowe podanie pierwszej dawki siary (ok. 2 litry do 3 godzin po porodzie).

W walce z biegunkami cieląt bardzo pomocne jest odizolowanie chorych sztuk od grupy, tak by zarazki nie rozsiewały się wśród zwierząt zdrowych. Podstawą ich leczenia jest podawanie cielętom płynów, elektrolitów i substancji buforujących, a w szczególności energii – stąd stale należy podawać mleko cielętom. W przypadku odmowy przyjęcia płynów należy niezwłocznie wezwać lekarza weterynarii. Antybiotyki należy podawać jedynie w przypadku biegunek na tle bakteryjnym. Nie powinno się ich podawać bez wcześniejszej konsultacji z  weterynarzem i ustalenia źródła zakażenia.