Skutki złej wentylacji budynków widoczne są szczególnie teraz, w okresie zimowym, kiedy występują duże różnice temperatury między wnętrzem obory, a otoczeniem zewnętrznym.

Wysoka temperatura wewnątrz budynku w połączeniu z dużą wilgotnością, powodują idealne warunki do rozwoju grzybów. Najczęściej spotykanym grzybem odpowiadającym za grzybicę skóry u bydła jest Trichophyton verrucosum, stąd schorzenie zwane jest również Trichofitozą bydła.

Grzyb ten żyje na powierzchni skóry, wrastając w korzeń włosa. W miejscu infekcji włosy łamią się, powodując powstawanie łysych plam, które zazwyczaj zlokalizowane są w okolicach głowy i szyi.

Szczególnie narażone na zakażenie grzybicą są cielęta, których układ odpornościowy nie jest w pełni rozwinięty. U starszych zwierząt objawy kliniczne są dużo słabsze.

Profilaktyka i leczenie

Najważniejszą sprawą jest zapewnienie zwierzętom odpowiedniego mikroklimatu w dobrze doświetlonej i czystej oborze. Występowaniu schorzenia sprzyjają również takie zjawiska, jak: nadmierne zagęszczenie zwierząt, nieprawidłowe żywienie, niedobory witamin, obecność pasożytów zewnętrznych. Aby zapobiegać pojawieniu się choroby należy więc unikać tych czynników.

W celach profilaktycznych wykonuje się szczepienia ochronne, które proponowane są zazwyczaj przy dużym nasileniu i częstotliwości występowania choroby. Należy pamiętać, aby szczepić zawsze całą grupę zwierząt.

Zwalczając grzybicę u bydła stosuje się głównie leczenie miejscowe. Preparatami grzybobójczymi opryskuje się zazwyczaj zmienione chorobowo miejsca. W okresie jesienno - zimowym nieleczony proces utrzymuje się 3 - 4 miesiące.

Podczas opieki nad zakażonymi sztukami należy zachować ostrożność, gdyż choroba ta może przenosić się na ludzi. Objawami są powstające na rękach, przedramionach, czy twarzy małe zaczerwienione i swędzące plamki.