W kształtowaniu kondycji psychiczno-fizycznej zwierząt istotną rolę odgrywa wiele czynników.

Do najważniejszych zalicza się przede wszystkim warunki panujące w pomieszczeniu inwentarskim, mikroklimat, wyposażenie budynku, zapewnienie odpowiedniego podłoża, paszy, opieki weterynaryjnej.

Produkcja zwierzęca charakteryzuje się także powstawaniem produktów ubocznych, takich jak emisje pyłów, gazów i odorów.

Nierozerwalnym produktem ubocznym w produkcji zwierzęcej są odchody.

W zależności od zastosowanego systemu utrzymania zwierząt inwentarskich (chów ściołowy lub bezściołowy) pozyskujemy obornik lub gnojowicę. Rodzaj zastosowanego podłoża ma znaczący wpływ na dobrostan zwierząt, ich zdrowie i rozwój, dlatego w poniższym artykule przedstawiono podstawowe zagadnienia związane z obornikiem, jego pozyskiwaniem i prawidłowym zagospodarowaniem.

Ściółka ma wiele zalet

Duży nacisk kładzie się na prawidłowe przygotowanie nawozu do zagospodarowania i nawożenia gleby, niestwarzającego zagrożenia dla środowiska naturalnego, nie mającego negatywnego wpływu na dobrostan zwierząt i ogólne warunki gospodarowania w rolnictwie.

Ściółka charakteryzuje się wieloma zaletami: przede wszystkim umożliwia bardzo łatwe wchłanianie i wiązanie wilgoci. Ponadto słoma stanowi termiczną warstwę izolacyjną chroniącą zwierzęta przed szkodliwymi skutkami bezpośredniego kontaktu z posadzką lub rusztem oraz - będąc elastyczną warstwą, chroni przed zbyt silnymi naciskami podczas wstawania lub kładzenia się zwierząt na stanowisku. Stąd wskazane jest stosowanie systemu ściółkowego, np. dla zwierząt młodych, zbyt wrażliwych na czynniki zewnętrzne. Poza tym ściółka jest także chętnie zjadana przez zwierzęta, z uwagi na znajdujące się w niej włókno, jako dodatek do podstawowej dawki paszy. Aby zachęcić jednak zwierzęta do wyciągania ściółki, zaleca się, aby to była słoma paszowa, np. jęczmienna.

Wadą systemu ściółkowego - szczególnie w okresie letnim - jest zwiększone zagrożenie dodatkowego zapylenia wnętrza pomieszczenia inwentarskiego, ponadto bezpośredni kontakt z podłożem i odchodami stanowi zagrożenie wieloma chorobami pasożytniczymi.