Efektywne żywienie krów mlecznych to maksymalizacja pobrania i wykorzystania składników pokarmowych dostarczonych z paszą. Strawność i biodostępność pobranych w dawce pokarmowej składników pokarmowych, mikro- i makroelementów oraz witamin decyduje nie tylko o produkcyjności zwierząt, lecz także o ich zdrowiu oraz płodności. Wysoki potencjał genetyczny krów w odniesieniu do ilości produkowanego mleka rodzi trudności w zarządzaniu wysokoprodukcyjnym stadem. Jednym z głównych problemów, z jakim borykają się producenci mleka, jest trudność w sprostaniu wygórowanym potrzebom pokarmowym utrzymywanych zwierząt. Z jednej strony specyfika budowy układu pokarmowego krowy wymusza określony udział pasz objętościowych, włóknistych w dawce pokarmowej, z drugiej zaś wysokie wymagania produkcyjne oraz ograniczone możliwości pobrania pasz objętościowych zmuszają hodowców do stosowania dużej ilości pasz treściwych. Niestety, równowagę między tymi dwoma sprzecznościami łatwo zaburzyć, a konsekwencje wpływają negatywnie na ekonomiczny aspekt produkcji mleka. Wymaga to od producentów mleka oraz doradców żywieniowych precyzji w bilansowaniu d awek pokarmowych.

PRIORYTET: PRZEŻUWANIE

Trzeba pamiętać, że bydło należy do przeżuwaczy, a przeżuwanie jest nieodłącznym elementem funkcjonowania układu pokarmo

wego krowy. Głównym zadaniem przeżuwania jest dodatkowe naślinienie oraz rozdrobnienie włóknistych elementów paszy umożliwiające łatwiejszy pasaż takiej treści na dalszych odcinkach przewodu pokarmowego zwierzęcia oraz jej sprawniejsze trawienie. Intensywność przeżuwania zależy w dużym stopniu od rodzaju skarmianego pokarmu oraz wielkości cząstek paszy wprowadzanych do układu pokarmowego zwierzęcia. Zwiększony udział pasz włóknistych zwiększa intensywność przeżuwania, podczas gdy wzrost udziału pasz treściwych powoduje zmniejszenie aktywności przeżuwania. Niekorzystne jest również nadmierne rozdrobnienie cząstek paszy wykorzystywanej w żywieniu przeżuwaczy. W rezultacie zmniejszeniu ulega ilość śliny wprowadzanej do żołądka zwierzęcia, co powoduje zaburzenia w buforowaniu jego treści. Groźnym następstwem tego zjawiska jest obniżenie pH w żwaczu prowadzące do kwasicy pokarmowej, a w skrajnych przypadkach do kwasicy ogólnoustrojowej oraz zwiększenia ryzyka wystąpienia wielu innych chorób metabolicznych, problemów z racicami, rozrodem oraz zapaleniami wymienia. Powoduje to obniżenie produkcyjności zwierząt, pogorszenie ich długowieczności, zwiększenie kosztów leczenia oraz pogorszenie dobrostanu zwierząt. Nasilenie tych problemów przyjmuje największe straty gospodarcze w przypadku bydła mlecznego.