PARTNERZY PORTALU
  • partner portalu farmer.pl
  • partner portalu farmer.pl
  • partner portalu farmer.pl
  • partner portalu farmer.pl

Oręż w walce z uciążliwymi owadami

Oręż w walce z uciążliwymi owadami

Autor: Łukasz Głuchowski

Dodano: 15-08-2014 08:07

Owady pasożytujące na bydle, oprócz swojej niewątpliwej szkodliwości wynikającej z niepokojenia zwierząt gospodarskich oraz ludzi, mogą być wektorami różnych chorób. Dlatego ważne jest, aby nie dopuścić do ich nadmiernego namnożenia.



Lato to czas corocznych ataków owadów pasożytujących na bydle. Gatunki, które są najbardziej uciążliwe, to: meszki, komary, kuczmany, muchy i gzy.

NIEBEZPIECZNI NOSICIELE CHORÓB

Pomimo swoich małych rozmiarów, meszki należą do najgroźniejszych insektów atakujących bydło. Przedstawiciele tej grupy owadów, do której zaliczamy ponad 50 żyjących w Polsce gatunków, są aktywni w dzień. Niesie to za sobą ryzyko ataków, wymierzonych w pasące się na pastwiskach bydło. Latają chmarami, wokół głów zwierząt, wchodzą do nozdrzy, uszu, jamy gębowej oraz pod powieki. Są wyjątkowo natrętne, a ich agresja wzmaga się w zamkniętych pomieszczeniach. Owady te wywołują tzw. chorobę meszkową - simuldozę. Jest to reakcja organizmu na enzymy zawarte w ślinie meszek. Schorzenie to prowadzi do strat w produkcji. Meszki są także wektorami pryszczycy, laseczki wąglika oraz pierwotniaków chorobotwórczych.

Kuczmany oraz komary są zmorą dla bydła, jak i obsługi pracującej przy zwierzętach. Niebezpieczeństwo z nimi związane polega również na tym, że mogą przenosić różnego rodzaju drobnoustroje. Niektóre z nich należą do czynników chorobotwórczych, m.in.: wirus Schmallenberg (SBV), krętki Borrelia burgdorferi.

Także muchy oprócz swojej dokuczliwości związanej z natrętnym obsiadaniem zwierząt oraz ludzi są zagrożeniem ze względu na przenoszone mikroorganizmy chorobotwórcze. Największe szkody wyrządzają muchy krwiopijne, takie jak bolimuszka kleparka oraz jusznica deszczowa. Muchówki te nie tylko dotkliwie gryzą, ale również zdolne są do przenoszenia wirusa pryszczycy i laseczki wąglika. Mucha domowa, plujka oraz zielona to natrętni wyjadacze potu, żerujący na ciałach zwierząt i ludzi oraz na odpadkach, padlinie, śmieciach i odchodach. Skutkiem tego są nosicielami takich chorób jak: czerwonka, dur brzuszny, cholera, gruźlica, choroba Heinego-Medina. Roznoszą także formy inwazyjne pasożytów oraz schorzeń grzybiczych.

Giez bydlęcy duży i mały należą do groźnych pasożytów bydła. Gdy wystąpią warunki sprzyjające lotom samic, tj. bezwietrzna, słoneczna pogoda, a temperatura powietrza osiągnie 18OC, zapłodnione samice wyszukują swoich ofiar. Następnie składają jaja na skórze bydła lub innych ssaków. Wyklute larwy przedostają się przez mieszek włosowy do tkanki podskórnej i migrują wzdłuż powięzi splotów naczyniowo-nerwowych. Ich bytowanie w ciele gospodarza trwa 6-9 miesięcy. Po tym czasie wędrują z powrotem do tkanki podskórnej w okolice lędźwi, skąd po ok. 2 miesiącach wydostają się na zewnątrz.

SPOSOBY WALKI Z PLAGĄ OWADÓW

Podstawową metodą zapobiegania jest utrzymywanie porządku i dezynfekcja budynków inwentarskich. Najlepszym sposobem walki z plagą owadów, a także metodą zapobiegania inwazji, jest ograniczanie miejsc, w których rozwijają się ich larwy oraz mają schronienie dorosłe osobniki.

W przypadku much są to pryzmy obornika, których powierzchnie należy zmniejszać poprzez podpychanie i ujeżdżanie, a nawet przykrywanie. Wszelkiego rodzaju niezabezpieczone resztki pokarmu, pa sza dla zwierząt lub odchody są czynnikami przyciągającymi muchy.

Hodowcy powinni mieć także na uwadze, że każdy odkryty zbiornik oraz pojemnik, zawierający nawet brudną wodę może być siedliskiem larw komarów oraz meszek.

PREPARATY BIOLOGICZNE

Do walki z komarami i meszkami stosuje się preparaty biologiczne, używane bezpośrednio na zbiorniki wodne, w których rozwijają się ich larwy. Środki te zawierają bakterie, których endotoksyny są patogenne dla rozwijających się owadów. Przykładem są pałeczki Bacillus Thuringensis należące do specjalnie wyselekcjonowanych szczepów, które niszczą larwy komarów i meszek, rzadziej natomiast innych muchówek. Są jednocześnie niegroźne dla pozostałych organizmów wodnych.

BIOMUCHA

W obronie przed plagą much w budynkach inwentarskich stosuje się tzw. Biomuchy, czyli muchówki Ophyra aenescens, oraz błonkówki Muscidifurax raptorellus i Spalangia cameroni. Owady te są naturalnymi drapieżnikami much. Larwy Ophyra aenescens, gdy osiągną w rozwoju trzecie stadium (L3), stają się mięsożerne i drapieżne. Atakują i zjadają wtedy czerw much, nawet w obecności innego pokarmu w pobliżu. Błonkówki natomiast składają jaja bezpośrednio w bobówkach much, które stanowią pokarm dla ich larw. Te pożyteczne owady potrafią penetrować obornik na głębokość kilkudziesięciu cm w poszukiwaniu swoich ofiar.

Przy tej metodzie warto zastosować dodatkowe metody zwalczania osobników dorosłych. Należy również pamiętać o tym, aby nie stosować równolegle insektycydów, które mogłyby zniszczyć pożyteczną faunę drapieżników.

FIZYCZNE

Do fizycznych metod eliminacji owadów zaliczamy lampy owadobójcze, które zwabiają insekty światłem o odpowiedniej długości fali. Czynnikiem unieszkodliwiającym owady są lepy lub siatki pod napięciem elektrycznym. Istnieją również lampy posiadające oba warianty.

MECHANICZNE

Popularną metodą walki z dokuczliwymi owadami są lepy. Ich wariancją są taśmy oraz sznurki pokryte klejem, które po przyklejeniu się owadów na rozwiniętym odcinku można nawinąć na szpulę, odwijając jednocześnie ich nową porcję. Lepy przyciągają muchy poprzez narysowane na nich osobniki ich gatunku lub naniesione na ich powierzchnię feromony. Inną metodą mechaniczną są pułapki, które zwabiają owady za pomocą różnego rodzaju przynęt. Pułapki oraz lepy sprawdzają się również jako środki do monitoringu populacji szkodliwych owadów.

CHEMICZNE

Najczęściej stosowane środki chemiczne mają formę proszku do wysypywania lub malowania powierzchni po rozpuszczeniu w wodzie. Inną metodą jest rozpylanie preparatów biobójczych w formie mgły. Zamgławianie stosuje się na drzewa oraz krzewy, dające schronienie owadom. Rzadko stosuje się oprysk w pomieszczeniach z powodu szkodliwości dla zwierząt oraz ludzi. Pomocne mogą być także preparaty stosowane na skórę zwierząt, również te używane zwykle do walki z pasożytami zewnętrznymi. Najczęstszymi substancjami czynnymi są nikotynoidy, związki fosfoorganiczne, związki z grupy triazyn oraz pyretoidy.

Przy stosowaniu środków chemicznych należy pamiętać o ich szkodliwości w stosunku do środowiska oraz ludzi i zwierząt. Substancje te należy stosować naprzemiennie, tak aby nie wytworzyła się u zwalczanych owadów odporność na któryś z nich.

WALKA Z GZAWICĄ

Ze względu na ryzyko porażeń nie należy poddawać leczeniu zwierząt w okresie zimowym. Leki larwobójcze należy stosować jesienią lub w okresie wiosenno-letnim. Przy mechanicznym usuwaniu larw należy uważać, aby ich resztki nie pozostawały pod skórą, ponieważ może to prowadzić do zakażeń.

Podobał się artykuł? Podziel się!
×

WSZYSTKIE KOMENTARZE (0)

BRAK KOMENTARZY

PISZESZ DO NAS Z ADRESU IP: 54.81.0.22
Dodając komentarz, oświadczasz, że akceptujesz regulamin serwisu

Zgłoś swoje propozycje zmian!


Dziękujemy za współpracę!