To jaką częścią płód skierowany jest w stronę dróg rodnych, jaki jest stosunek jego grzbietu do grzbietu matki oraz w jaki sposób ułożone są kończyny oraz głowa cielęcia w stosunku do tułowia, opisuje się przy użyciu trzech pojęć: położenie, postawa, ułożenie.

Położenie - terminem tym określa się, jaka część cielęcia jest skierowana w stronę ujścia kanału rodnego. Jeśli jest to głowa, to mamy do czynienia z położeniem główkowym, a jeśli pośladki - to pośladkowym. Sprawa komplikuje się gdy podczas badania, wyczuwalny jest grzbiet lub cztery kończyny cielęcia. W pierwszej sytuacji położenie określimy jako grzbietowe, które może być pionowe lub poprzeczne. W drugiej natomiast, mamy do czynienia z ciąża bliźniaczą lub pionowym, bądź poprzecznym położeniem brzusznym.

Postawa - określenie to opisuje stosunek grzbietu cielęcia w stosunku do grzbietu matki. Wyróżnia się postawy: górną, dolną oraz boczną. Postawy te wyróżnia się zarówno w położeniu główkowym jak i pośladkowym.

Ułożenie - terminem tym określa się stosunek ruchomych części płody tj. głowy i kończyn, do tułowia. Obejmuje takie nieprawidłowości jak opadnięcie i różnego rodzaju zawinięcie głowy, zaparcia kończyn oraz barku lub bioder.

Prawidłowe położenia i postawa

Bezproblemowe ocielenie może odbyć się jedynie, jeśli cielę jest w położeniu główkowym lub pośladkowym w postawie górnej. W pierwszym przypadku pierwsze przez drogi rodne samicy przechodzą kończyny przednie cielęcia ze skierowanymi w dół raciczkami. W drugim, przodujące są kończyny tylnie ( można je poznać po obecności ścięgna Achillesa), które powinny być skierowane raciczkami do góry. Jakakolwiek inna konfiguracja, niż opisane wyżej, wymaga interwencji z zewnątrz.